Recensie

Deze krasse knarren zijn hun wilde haren niet verloren

Strip Met meer dan een miljoen verkochte albums is Krasse knarren een hit in Frankrijk. De strips rond drie activistische bejaarden haken op een ludieke manier in op de actualiteit.

Afbeelding uit Krasse Knarren 4: De Sprinkhaan Beeld Dargaud

De stripserie Krasse knarren is de grootste hit van de afgelopen jaren in Frankrijk. Met verkoopcijfers die inmiddels de miljoen zijn gepasseerd is de reeks de droom van iedere stripauteur én uitgever. En dat voor een strip over drie Franse bejaarden met anarchistische roots. Ze zijn van de zogenaamde ’68-generatie, die eind jaren zestig in Frankrijk op de barricades klom voor vrijheid, gelijkheid en een einde aan het kapitalisme. De verhalen slaan aan, niet in de laatste plaats omdat de oudjes vertederen.

Het lieve van de krasse knarren is dat ze hun wilde haren niet zijn verloren, maar dat die slechts grijs zijn geworden. Natuurlijk zit er minder lucht in en zijn de gewrichten wat stroef, maar dat weerhoudt de heren er niet van fel van leer te trekken tegen de misstanden in de samenleving. Veel wordt aan de toog bedisseld, en vaak blijft het daarbij, maar soms trekken ze met gebalde vuisten ten strijde tegen het grootkapitaal, de politiek of zoals in het onlangs verschenen vierde deel De sprinkhaan: tegen de multinational die onder het mom van werkgelegenheid de lokale natuur om zeep helpt.

De sprinkhaan opent met een prachtige scene. In een hypermodern kantoor heerst paniek. Terwijl de heren zich vergapen aan een maquette van een „prachtig in de natuur geïntegreerd” gebouw, komt een bezwete klerk binnengestiefeld. In zijn hand heeft hij een probleem: het eitje van een sprinkhaan. Specifieker, dat van een zeldzame sprinkhaan die met gemak de bouw van het complex kan ondermijnen. Niet voor niets heet dit soort de reuzensabel sprinkhaan.

Het blijft niet binnensmuurs. Meteen nadat bekend wordt dat een zeldzaam dier in zijn voortbestaan wordt bedreigd, strijken de eerste milieu-activisten neer. Zij stichten een actiecentrum in het gebied en willen uit alle macht de bouw van de fabriek tegenhouden.

In het dorp, dat van de knarren, wordt met argwaan gekeken naar de werkschuwe zigeunertypes die komen protesteren. Tegelijkertijd is de zaak wel belangrijk genoeg voor verhitte discussies. Uiteraard storten de bejaarden zich in het gedruis en nemen ze ongevraagd de leiding van de protesten over. Die verharden daardoor niet maar draaien uit op chaos. Gelukig wordt er intussen met moderne middelen gewerkt aan de ontmaskering van de multinational.

Krasse knarren is een feel good strip die op een ongekunstelde manier inhaakt op actuele zaken. Dat maakt het een serie die nog lang niet is uitgewerkt. Deel 4 is niet het beste verhaal, dat blijft het eerste deel: daarin worden de planken nog van dik hout gezaagd. Maar dat wil niet zeggen dat De sprinkhaan, net als de andere delen, niet gewoon erg goed is. Krasse knarren steekt als serie ijzersterk in elkaar.