Marina Meijer‘Ik zoek naar kwetsbaarheid’

Film Marina Meijer studeerde af met een film over een boorplatform. „Ik wilde een plek filmen waar vrouwen volledig ontbreken.”

Ze is een romanticus vertelt documentairemaker Marina Meijer (1987). „Voor mij wil romantiek zeggen dat het subjectieve, emoties en intuïtie, een leidraad vormen in plaats van droge feiten.” Meijer studeerde in 2016 af aan de Nederlandse Filmacademie met de korte documentaire Cargo waarin de potige bemanning van een schip dat boorplatformen bevoorraadt praat over liefde en relaties. Terwijl het schip de ene na de andere stalen container lost, zien we op de achtergrond de deinende zee.

Meijer: „Die film gaat voor mij over het belang van de vrouw: we leven nog steeds in een wereld die door mannen en hardheid wordt gedomineerd. Ik wilde een plek filmen waar vrouwen volledig ontbreken en daar zoeken naar kwetsbaarheid.” Haar film werd geselecteerd voor het Canadese documentairefestival Hotdocs.

Meijer was afgelopen jaar een van de zes deelnemers aan de IDFA-academy, een trainingsprogramma voor opkomende filmmakers onder leiding van onder meer regisseur Coco Schreiber. Ze won er de Karen de Bok Talent Prijs en krijgt 25.000 euro om haar nieuwe filmplan uit te voeren. Meijer wil opnieuw gaan filmen in een gesloten context, deze maal een Rotterdams transformatiecentrum waar jongemannen worden geholpen die door uiteenlopende problemen aan de rand van de maatschappij zijn beland. Meijer: „Ik vertrek altijd van heel persoonlijke vragen en ga de antwoorden hierop zoeken in werelden en bij personen die ver van me afstaan.”

In Cargo volgt ze vooral een bemanningslid dat rauwe grappen maakt ondanks dat zijn geliefde is overleden. In een eerdere film, Water aan wal, filmde ze de 7-jarige Dik die woont in een schippersinternaat. Meijer: „Ik ben zelf heel beschermd opgevoed als enig kind. Ik vroeg me af hoe het is als je opgroeit ver weg van je ouders, met veel kinderen om je heen. Je ziet hoe Dik op heel jonge leeftijd erg hard kan zijn, om te krijgen wat hij wil. Tegelijk hunkert hij erg naar liefde.” In al haar films lijken Rotterdam en de haven een rol te spelen. „Misschien komt dat onbewust door mijn naam, Marina”, lacht ze.

Door haar intuïtieve werkwijze nemen mensen haar niet altijd even serieus, vertelt de jonge maker. „Veel mensen associëren een wat romantische houding met zweverig of naïef zijn. Ik zie dat zelf niet zo: als documentairemaker kan het prettig zijn als mensen je niet als een bedreiging zien, dan laten ze je je gang gaan.” Soms merkt ze dat het lastig is om mensen binnen de filmindustrie te overtuigen van haar visie: „Dan willen producenten bijvoorbeeld dat je scherpe keuzes maakt, zodat ‘het verhaal’ van je film helder is. Zelf vind ik complexiteit interessant: ik wil de wereld niet veranderen, ik wil de wereld begrijpen.”

Als grote voorbeelden noemt Meijer onder meer schrijver Konstantin Paustovski: „Hij was zich heel bewust van de heftige wereld waarin hij leefde – hij maakte onder meer de Russische Revolutie mee – tegelijkertijd bleef hij oog hebben voor het kleinste detail, zoals een grassprietje dat net door de grond komt. Voor hem was romantiek een keuze om te overleven.”