Binnenkijken bij een extern geheugen in een rijtjeshuis

Thijs Wolzak fotografeert elke week een bijzonder interieur.

Bekroond „Werkkamer? Die hebben wij niet”, zegt Herman Hertzberger (85) vanuit zijn negentiende-eeuwse rijtjeshuis in Amsterdam-Zuid. „Maar wonen en werken gaan bij ons een beetje door elkaar.” Hertzberger is een bejubeld architect – „maar ik ben een klein mannetje hoor” – en ontwierp onder andere het gebouw van Centraal Beheer in Apeldoorn. Nu schrijft hij vooral, en past hij zijn ‘eigen’ gebouwen aan. „Ik heb altijd geroepen dat mijn gebouwen bestand zijn tegen verandering, en dat ben ik nu aan het bewijzen.”

Brein Hertzberger heeft altijd een zakmes bij zich. Met het kleine schaartje knipt hij overal plaatjes uit, „zelfs bij de tandarts”. Zijn huis noemt hij een ‘extern brein’. „Volgestopt met beelden van alle tijden en plekken die we hebben meegemaakt.” In spontane inspiratie gelooft Hertzberger niet. „Einstein stelde eens dat hij slechts drie dingen écht zelf had bedacht. De rest was afgeleid van wat hij om zich heen zag.” Vandaar dat Hertzberger zich omringt met bladeren en blokken, knipsels en kralen, munten en mallen. „Zelfs een bonbondoosje kan verrassend zijn.” Boven de deur staat een surprise van vliegerpapier, die Hertzbergers schoondochter twintig jaar geleden maakte. De blauwe strandstoel van Lafuma kocht Hertzberger vijftig jaar geleden in een Franse supermarché. „Architecten zijn altijd bezig om gewichtige stoelen te ontwerpen, en maken daar dan een groot ding van. Maar dit supermarktstoeltje is perfect. Licht, opklapbaar en goedkoop.”

Bloem Zijn vrouw Johanna (ook 85) heeft de laatste jaren „een beetje moeilijkheden” met haar gezondheid. „Maar haar talent voor aquarelleren is onaangetast.” De geschilderde bloemen worden ingelijst en opgehangen. „In dit huis hangen er wel tachtig.”

Meenemen bij brand? „Niks, ik ben verbrand voordat ik kan kiezen.”

Van Ikea? „Onze uitschuifbare eettafel”

    • Astrid van Rooij