Recensie

Pauw over Pauw in 5 Jaar Later: ‘arrogante snotaap’

Zap Jeroen Pauw droeg de presentatie van ‘5 Jaar Later’ dinsdag over aan Beau van Erven Dorens. Pauw was ook meteen de eerste gast in de RTL-versie van het interviewprogramma.

Beau van Erven Dorens en Jeroen Pauw in 5 Jaar Later (RTL 4)

Nee, Jeroen Pauw heeft niets bijgedragen aan deze samenleving, vindt hij zelf. De talkshowpresentator neemt geen deel aan het echte leven, zegt hij: „Ik ben er eigenlijk nooit bij. Ik zit daar aan die tafel als een moeder met thee te wachten tot iedereen die wél ergens geweest is, ’s avonds komt vertellen hoe het in de wereld was.”

Pauw kreeg veel lof voor zijn interviewprogramma 5 Jaar Later, maar de publieke omroep wilde het niet meer hebben. Dus verhuisde het naar RTL 4. De presentatie droeg Pauw over aan RTL-kopstuk Beau van Erven Dorens. Dinsdag was de eerste RTL-uitzending, en wie was de eerste gast? Jeroen Pauw!

Je moet dus wel tegen de Hilversumse zelfbevlekking kunnen. Niet alleen is de eerste gast tevens de ex-presentator en de producent van het programma, hij blikt ook nog eens terug op een vraaggesprek uit 2003 waarin hij werd geïnterviewd door Daphne Bunskoek, van wie hij toen de geliefde en de producent was. En dan dragen Pauw en Van Erven Dorens ook nog ongeveer hetzelfde pak: lichtblauw met grote ruiten.

Dat interview uit 2003 is een noodgreep: het format is dat een gast wordt geïnterviewd aan de hand van een interview dat hij vijf jaar eerder gaf. Maar dat was er niet. Wel leuk om die oude beelden te zien. Pauw was toen al 43 jaar, maar hij oogt als een jonge god, op zijn cowboylaarzen, in zijn spijkerjasje, en met zijn wilde krullen.

De Pauw van nu vindt de Pauw van toen maar een „arrogant, naar kereltje” en een „verwende snotaap”. Zelfingenomenheid is nog steeds zijn zwakke plek, vindt hij. Dat hij werd geïnterviewd door zijn toenmalige geliefde, levert wel aardige momenten op. Ongeveer alle blikken van Bunskoek zijn veelbetekenend. Pauw zegt haar dat hij geen kinderen wil. En als hij praat over zijn eigen dood (op zijn grafsteen komt: „Hier ligt iemand”) bedenkt hij geen moment dat zo’n gebeurtenis ook iets voor haar zou kunnen betekenen.

Dit persoonlijke gedeelte is het boeiendste, omdat Pauw zelden over zijn privéleven praat, en omdat Van Erven Dorens hier goed in is. Pauw wil geen kinderen omdat hij geen leuke jeugd had (over zijn moeder: „Ik ben blij dat ze dood is”) en omdat hij geen langdurige relaties aankan. Van Erven Dorens, zelf een betrokken familieman, kan dit moeilijk begrijpen: „Is dat niet een beetje kinderachtig?” Pauw geeft hem gelijk: „Mensen met kinderen zitten op een niveau waar ik nooit geweest ben: dat je van iemand anders meer houdt dan van jezelf.”

Van Erven Dorens toont zich wederom een aangename presentator. Je zou willen dat hij naar de publieke omroep overstapt om de zomerinvaller van Matthijs van Nieuwkerk te worden. Ik had wel meer willen horen over Pauws omgang met vrouwelijke en gekleurde gasten, en zijn voorkeur voor radicale types, waardoor Pauw bijdraagt aan het scheve beeld van een sterk gepolariseerde samenleving.

Hoe Pauw hierover denkt, blijkt wel uit een bespiegeling over de vermoorde cineast en columnist Theo van Gogh. Volgens hem zijn er nu geen grensoverschrijdende ‘cowboys’ als Van Gogh meer. Nederland is braver geworden, denkt hij, door „de opwinding van de kleinburgerlijke politie”.

Vreemd. Van Gogh heeft juist school gemaakt als het gaat om het uitschelden van moslims en mensen die een andere mening hebben. Van Goghs geliefde moslimscheldwoord (betreffende gemeenschap met een holhoornig boerderijdier) is algemeen geworden. Zelfs de brave, goedmoedige cabaretier Guido Weijers maakte er een heel nummer van in zijn oudejaarsconference.

Wilfred Takken valt deze week in voor Arjen Fortuin.