Column

Weg met voornemens

Ellen

Het voordeel van niet drinken is dat je op Nieuwjaarsdag op tijd uit bed bent en de stad voor jezelf alleen hebt. Mijn zus en ik lopen door een verlaten woonwijk en schoppen vuurwerkrestanten aan de kant. De kartonnetjes waaruit vannacht licht in allerlei kleuren tevoorschijn sprong, liggen nu afgeleefd in de goot. Mijn zus’ hart is ook zo’n verkoold lanceerplatform.

„Sommigen zouden de uitgestorven straten als een verlaten decor bestempelen”, zucht ze, „maar het zijn eerder coulissen. Het echte acteerwerk vindt plaats achter voordeuren, in slaapkamers.” Het zijn donkere weken voor haar geweest. Een meisje waar ze heel erg verliefd op was koos toch voor iemand anders, en de somberte die jaarlijks vanaf de eerste vriesnacht komt opzetten werd daardoor versterkt. De winter is een heel onverstandige tijd om je hart te laten breken, eigenlijk is de zomer ideaal voor liefdesverdriet maar ja, om de één of andere reden zijn we dan massaal verliefd.

We steken een kruispunt over, het is zo rustig dat de stoplichten niet eens aan zijn. We horen vogeltjes, verward en onzeker tsjilpend na zo’n lawaaiige nacht, hun kleine hartjes beschadigd door de vele schrikmomenten.

„Ik moest vannacht nadenken over goede voornemens”, zucht mijn zus. „De gedachte erachter is goed, maar ook verdrietig.”

„Omdat niemand zich langer dan drie weken aan een voornemen kan houden?”

„Dat nog niet eens”, zegt ze, „eerder dat we nooit tevreden genoeg over onszelf zijn om géén voornemens te hebben. Alsof onze oude versie onvoldoende is, en we haar moeten updaten door veel te gaan sporten, aardiger te zijn, completer. Eigenlijk komt een goed voornemen erop neer dat je jezelf niet goed genoeg vindt.”

„Is dat zo erg?” zeg ik. „Ik bedoel, hoe kan je nou groeien als je helemaal tevreden over jezelf bent?”

„Je moet natuurlijk altijd aan jezelf werken. Maar wat waardering op zijn tijd is ook leuk. Zo van: ik moet meer sporten, maar dit lijf heeft me wel mooi 2017 doorgeloodst zonder ziek te worden. Of: ik wil meer tijd vrijmaken om te lezen, maar ook al deed ik dat het afgelopen jaar te weinig, alsnog heb ik een aantal prachtige romans ontdekt. Door een voornemen ga je voorbij aan wat al goed is.”

„Dat is een fijne gedachte! En een perfect excuus om niet naar bootcamp te gaan morgen”, zeg ik.

„Je hebt groot gelijk”, zegt mijn zus. „Laten we morgen overslaan en even heel tevreden zijn met hoe geslaagd we nu al zijn.”

„Laten we onze slechte conditie prijzen en onze zwembandjes koesteren.”

„En daar vooral geen voornemen van maken.”

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.