Rob Cross kleineert de man tegen wie hij altijd opkeek

WK darts

Debutant Rob Cross – een voormalig elektricien – is wereldkampioen darts. Hij versloeg zijn idool Phil Taylor, die afscheid nam.

Rob Cross (links) en Phil Taylor. Foto Tolga Akmen/AFP

Een jaar geleden zag elektricien Rob Cross uit Hastings, 27 jaar en vader van drie, op tv hoe Michael van Gerwen in de finale van het WK darts Gary Anderson versloeg. Nu is hij zelf wereldkampioen. Het is de conclusie van het beste debuutjaar van een darter ooit. Hij deed het in de laatste wedstrijd van de grootste darter aller tijden. Cross maakte er tegen zijn idool Phil Taylor, zestienvoudig wereldkampioen, bij vlagen een demonstratiepartij van.

Zo kreeg het ene sprookje het perfecte einde, het andere niet. Dat was onvermijdelijk. Hoe groot de hekel van collegadarters, analisten en tv-kijkers aan de altijd aanwezige mindere aspecten van Taylor ook mag zijn, niemand die ontkende hoe mooi het zou zijn als hij afscheid kon nemen met de titel. Op basis van zijn spel verdiende hij die al enkele jaren niet meer, op basis van zijn erfenis wel.

De finaleplek op zijn laatste WK zag hij als onwerkelijk en dat was het ook. Taylor in zijn beste vorm kan nog steeds van iedereen winnen, maar die vorm is er al tijden niet meer. Ook dit WK niet. De finale haalde hij zonder te overtuigen, uitgedaagd werd hij eigenlijk niet.

Wie anders om de zwakheden bloot te leggen dan Cross, winnaar van vier titels het afgelopen jaar. Hij kleineerde de man naar wie hij altijd opkeek, in hun allereerste wedstrijd tegen elkaar. Hij is een absoluut natuurtalent, Cross. Zijn dart is een verlengstuk van zijn arm. Een katapult, zijn arm strekt hij helemaal, wijzend richting het bord. En dan trilt die arm nog even na.

Taylor had al snel door dat dit niet zijn avond zou worden. En kwam de acteur Taylor kijken: wijzen in het publiek, schaapachtig lachen, uitgebreid juichen als hij weer eens een leg won. Cross deed het niets. Die gooide in het begin van de wedstrijd een glas water op de grond, maar daar bleef hij wat betreft de zenuwen bij. Hij won met 7-2, met een gemiddelde van 107 en een score van 60 procent op zijn dubbels. De beste partij uit zijn carrière op het belangrijkste moment.

Cross is de natuurlijke Engelse opvolger van Taylor. Na de wedstrijd niets dan lof van Taylor voor zijn landgenoot. „Hij is toegewijd, hij wil winnen. Hij heeft de vastberadenheid.” Cross toonde zich nederig en wilde de trofee als het ware delen met de man die zijn eerste WK won toen hij nog niet geboren was. Door de zaal, die sets lang zo ijzig stil was geweest, klonk nog één keer: „There’s only one Phil Taylor”.