Recensie

P.T. Barnum verdient beter dan ‘The Greatest Showman’

Biopic ‘The Greatest Showman’ is een luidruchtige musical die ondanks zijn aardige cast in het geheel niet overtuigt.

Hugh Jackman als P.T. Barnum in The Greatest Showman

In de entertainmentwereld is P.T. Barnum een legendarische naam, iemand die met een slimme marketing en veel bravoure in groten getale Amerikanen naar zijn shows kreeg. Hij is het bekendst van zijn circus, dat voornamelijk een rariteitenkabinet was. In The Greatest Showman, de door zijn leven geïnspireerde musical, figureren onder meer een vrouw met baard, een dwerg met zware stem en een Siamese tweeling. Mensen die in Barnums tijd, midden negentiende eeuw, als freaks werden gezien. De musical presenteert ze als wezens die dankzij Barnum uit de schaduw komen en zich zelfbewust durven te presenteren aan een afwijzende wereld. De zienswijze dat zij door Barnum misbruikt werden om zijn roem te vergroten wordt in de mond gelegd van een theatercriticus die door de film als zuurpruim wordt weggezet.

The Greatest Showman concentreert zich op Barnums gedrevenheid: de arme kleermakerszoon wil koste wat kost bewijzen dat hij van dubbeltje tot kwartje kan uitgroeien. Een drijfveer die op twee niveaus speelt: persoonlijk en professioneel. Zijn rijke schoonvader ziet hem als minderwaardig en in de showbusiness wordt hij ook niet serieus genomen.

Het levert een luidruchtige musical op die ondanks zijn aardige cast in het geheel niet overtuigt. De liedjes vormen het grootste probleem. Het zijn er te veel en ze zijn bovendien niet memorabel. Hoewel de film in de negentiende eeuw speelt, zijn de songs hedendaags en zo klinken ze ook: schreeuwerig, met veel percussie en melodieën die omhoog klimmen in een wanhopige poging te ontroeren. Ook de inhoud is oppervlakkig: de complexe P.T. Barnum verdient meer.