Recensie

Al twintig jaar in geen enkel hokje te passen

Cross-over

Het Rosa Ensemble paart avant-gardistisch vernuft aan een popmentaliteit. Hoogtepunt van het twintigjarig jubileumfeest was de preview van Waanzee, waarvoor Rosa reïncarneert als rockband.

Het Rosa Ensemble in het oude Tivoli in Utrecht Foto Maarten Mooijman

De makke van Rosa is dat ze in geen enkel hokje past. Maar dat is natuurlijk ook meteen de charme van het ensemble, dat zijn naam ontleent aan de grote Braziliaanse schrijver João Guimarães Rosa. Al twintig jaar maakt Rosa muziektheater en hoorspelen met avant-gardistisch vernuft en een popmentaliteit, wat vrijdag werd gevierd in Kytopia, het voormalige Tivoli. „Eindelijk!”, riep artistiek leider Daniel Cross, die altijd al in de poptempel had willen spelen.

Het licht subversieve karakter van Rosa kwam ook tot uitdrukking in het verloop van de feestavond. Zo ontwaakte de ‘Nao Evolution Robot’ Freddie, die het nieuwe Rosa-verzamelalbum Effata zou presenteren, helaas niet op tijd uit zijn digitale sluimer. In 2018 zal Freddie meespelen in een voorstelling – hopelijk krijgt hij voor die tijd een update. Ook het debuut van ‘supeRRosa’, een formatie met drie Syrische gastmusici, verliep niet geheel vlekkeloos, maar de mix met Arabische melodieën, elektronica en spoken word was wel intrigerend en bij vlagen schitterend.

Lees ook over het Deense Krimi-hoorspel van het Rosa Ensemble

Het hoogtepunt van de avond was de preview van de filmvoorstelling Waanzee, waarmee Rosa dit jaar op tournee gaat. In Waanzee speelt Rosa een gelijknamige rockband, waarvan de zanger – de kameleontische performer Florian de Backere – een terrorist blijkt. Aangevuurd door gastdrummer Mischa Porte en bassist Peter Jessen betoonde Rosa zich een formidabele groove-machine. Een handvol stukken, met echo’s van Zappa, Captain Beefheart, Naked City en het gelaagde gitaarwerk van de late King Crimson, was genoeg om Waanzee-fan te worden.

    • Joep Stapel