Sprookje debutant Cross krijgt perfecte einde, dat van Taylor niet

Debutant Rob Cross is wereldkampioen darts. In een eenzijdige finale versloeg hij zijn idool Phil Taylor: 7-2. De carrière van de grootste darter aller tijden kreeg niet het gedroomde einde.

Rob Cross (27) in actie tijdens de finale van het WK darts. Hij versloeg idool Phil Taylor (57) in diens laatste profwedstrijd ooit. Foto Sean Dempsey/EPA

Een jaar geleden zag elektricien Rob Cross uit Hastings, 27 en vader van drie, op tv hoe Michael van Gerwen in de finale van het WK darts Gary Anderson versloeg. Nu is hij zelf wereldkampioen. Het is de onvoorstelbare conclusie van het beste debuutjaar van een darter ooit. Hij deed het in de laatste wedstrijd van de grootste darter ooit. Cross maakte er tegen zijn idool Phil Taylor, zestienvoudig wereldkampioen, bij vlagen een demonstratiepartij van: 7-2 in sets.

Zo kreeg het ene sprookje het perfecte einde, het andere niet. Dat was onvermijdelijk. Hoe groot de hekel van collegadarters, analisten en tv-kijkers aan de altijd aanwezige mindere aspecten van Taylor ook mag zijn, niemand die ontkende hoe mooi het zou zijn als hij afscheid kon nemen met zijn zeventiende wereldtitel. Op basis van zijn spel verdiende hij die al enkele jaren niet meer, op basis van zijn erfenis in ieder geval nog een laatste keer.

Taylor (57) gedroeg zich in Alexandra Palace in Londen vanaf de eerste ronde als underdog in bonustijd. Na een moeizame overwinning in de eerste ronde op talent Chris Dobey - eveneens 27 - zei hij dat hij moe was, geen energie had. Dat hij amper had geoefend, als hij eerlijk was. Dat het vuur niet meer langzaam doofde, maar al gedoofd was. Hij wilde nog wel winnen, maar het lukte niet meer.

Nurkse oude man

Daar sprak de Taylor van het afgelopen jaar, waarvan hij in januari besloot dat het zijn laatste zou zijn. De ongenaakbare Taylor, de ontzagwekkende Taylor, de dartslegende die nooit meer overtroffen zal worden, was niet meer. Op toernooien stond een nurkse oude man, die meer opviel door geklier en tirades dan sportieve prestaties. Ja, er was nog die bijzondere titel op de World Matchplay, na het WK het meest prestigieuze toernooi. Hij versloeg er onderweg naar de titel onder meer Michael van Gerwen, al jaren zijn natuurlijke opvolger en de betere darter van de twee.

De finaleplek op zijn laatste WK zag hij als onwerkelijk en dat was het ook. Taylor in zijn beste vorm kan nog steeds van iedereen winnen, maar die vorm is er al tijden niet meer. Ook dit WK niet. De finale haalde hij zonder te overtuigen, uitgedaagd werd hij eigenlijk niet. Het was dat de Schot Anderson, tweevoudig wereldkampioen, een offday had in de kwartfinale - normaal had Taylor het tegen hem afgelegd.

Lees ook ons portret van Phil Taylor: Het darts kan zonder hem, maar kan hij zonder het darts?

Kippenvel

Wie anders om de zwakheden bloot te leggen dan Cross, winnaar van vier titels het afgelopen jaar. Hij kleineerde de man naar wie hij altijd opkeek. In hun allereerste wedstrijd tegen elkaar. Taylor had geen schijn van kans. Zijn laatste opkomst was nog zo’n kippenvelmoment geweest, het publiek dat woord voor woord de aankondiging van de Engelsman mee liet galmen. Nog één keer ‘I’ve got the Power’ van Snap, het nummer dat Taylor inmiddels zijn keel moest uitkomen. Het duurde allemaal net wat langer.

Taylor trof een onbevangen debutant, die in zijn geweldige partij tegen Michael van Gerwen in de halve finale al liet zien ijzig kalm te zijn onder druk. Alle respect van Cross voor zijn landgenoot als er een microfoon voor zijn neus wordt gehouden, maar geen grijntje als hij zijn pijlen loslaat. Een absoluut natuurtalent, Cross, zijn dart een verlengstuk van zijn arm. Een katapult, zijn arm strekt hij helemaal, wijzend richting het bord. En dan trilt die arm nog even na. Onverstoorbaar. 1-0 in sets. 2-0, na een finish van 167. 3-0.

Cross’ beste wedstrijd

Taylor had al snel door dat dit niet zijn avond zou worden. Moedeloos vlogen pijlen die voor de triple twintig waren bedoeld in de triple vijf, die voor de triple negentien waren bedoeld richting triple zeven. Al snel kwam de acteur Taylor kijken: wijzen in het publiek, schaapachtig lachen, uitgebreid juichen als hij weer eens een leg won. Cross deed het niets. Die gooide in het begin van de wedstrijd een glas water op de grond, maar daar bleef hij wat betreft de zenuwen bij. 7-2. 107 gemiddeld per drie pijlen. Zestig procent op zijn dubbels. De beste partij uit zijn nog jonge carrière gooide hij op het allerbelangrijkste moment.

In Alexandra Palace was een wisseling van de wacht. Niet zozeer voor het darts als het geheel, ook al is Cross een van de voornaamste talenten die de sport de komende jaren zullen dragen - Van Gerwen deed dat al jaren geleden. Maar Cross is wel een natuurlijke Engelse opvolger van Taylor. Na de wedstrijd zondag niets dan lof van Taylor voor zijn landgenoot. “Hij is toegewijd, hij wil winnen. Hij heeft de vastberadenheid.” Cross toonde zich nederig in zijn glorie en wilde de trofee als het ware delen met de man die zijn eerste WK won toen hij nog niet geboren was. Door de zaal, die sets lang zo ijzig stil was geweest, klonk nog één keer “there’s only one Phil Taylor“. Daar is geen twijfel over mogelijk.

Correctie 2 januari 2018: In een eerdere versie van dit stuk stond dat Phil Taylor Gary Anderson in de halve finale van het WK trof. Dat moest de kwartfinale zijn.

    • Frank Huiskamp