Column

Een zielige zak nootjes

Dus je bent politicus en je krijgt van de Iraanse overheid als nieuwjaarsgeschenk een zak pistachenootjes. Alle echte relaties van de Islamitische Staat Iran mogen een mooi handgeknoopt Perzisch tapijt uitkiezen, maar voor de kleine krabbelaars is er een zak muffe nootjes. Maar dan hoor je dat die nootjes alleen maar naar mannelijke Kamerleden zijn gestuurd. Wat een schande! En dat in 2017! Daaruit trek je je conclusie. En die is dat je dat als man met gietijzeren principes gewoon niet pikt. Dus die nootjes gaan toedeledoki de prullenbak in. Recht die rug!

Maar nou moet je kiezen: gooi je ze gewoon in alle rust in de prullenbak in de hoek van je werkkamer nadat je de delicatesse uiteraard gemeld hebt in het verplichte geschenkenregister of bel je Rutger van de kwaliteitsomroep PowNed? Natuurlijk bel je Rutger, die maar al te graag getuige is van deze moedige actie. Rutger zit in deze nieuwsluwe tijden ook maar een beetje in zijn neus te grutten en snakt naar een relletje. Sinds Plasterk weg is, is het maar knap saai voor onze Rutger.

De razende reporter van rumoerig rechts kwam maar al te graag richting de boze politicus, die het zakje nootjes voor de camera met veel bombarie in een prullenbak leegde. De politicus glom na deze verzetsdaad alsof hij net genomen was door een bataljon opgewonden lichtmatrozen. En zijn actie bleef niet ongezien. De media hapten hongerig toe. Nieuwssites, kranten, actualiteitenrubrieken, bloggers, vloggers, dienstdoende cabaretiers en columnisten, iedereen plaste er een keer vrolijk overheen. Totdat bleek dat de bevlogen politicus zich voor de zoveelste keer vergist had. Zijn inmiddels beruchte seniorenmomentje. Het is algemeen bekend dat de lieverd nog weleens een redelijk verse dooie van harte wil feliciteren met zijn of haar verjaardag.

Wat er nu aan de hand was? Iets heel simpels: de firma Iran had dit tragische relatieprul helemaal niet alleen maar naar mannelijke Kamerleden gestuurd, maar naar alle fractievoorzitters en buitenlandwoordvoerders. Ongeacht of ze man, vrouw of omgebouwd waren.

Dom, dom, dom, dacht de altijd goedgehumeurde bejaardenoplichter en murmelde een binnensmonds sorry. Hij had geen zin in brede excuses. Die had hij in zijn leven al genoeg aangeboden. Hij was vooral blij dat zijn actie het Iraanse parlement gehaald had en dat die fanatieke vlasbaarden boos waren geworden. En dat was het dan weer.

En nu? Nu niks. Alles gaat vrolijk verder. De bejaarde aanhang van de politicus blijft hem steunen. Die denkt over een paar jaar bij de verkiezingen: onze grote leider heeft toch ooit iets groots verricht tegen dat fascistische Iran? Wat was dat ook alweer? Iets met besmette nootjes? Vervolgens zullen ze braaf op hem stemmen.

En ik gun het hem van harte. De schat is al jaren drukker met zijn pr dan met de inhoud. En hij is niet de enige in Den Haag die meer op Twitter zit dan in de Kamer. Ik zag hem onlangs in het programma van Eva Jinek in een koddig filmpje heel knullig zijn kerstboom optuigen. Hij liet steeds een bal kapot vallen. En dan keek hij na elke gevallen kerstbal heel guitig in de lens. Zo geestig.

Over Pistachenootgate hebben alle twitteraars inmiddels getweet. Allemaal uiteraard een glasharde zolderkamermening. Over de principiële politicus, over het Iraanse regime, over de laffe Rutte die er niets over durft te zeggen, over de andere Kamerleden die de zak nootjes niet hebben weggegooid of over de bejaardentemmer die in hun ogen niets anders is dan een vals aandachtsorgel met steeds het zelfde deuntje.

Niemand bedenkt dat de meeste Kamerleden zo’n zielige zak nootjes helemaal nooit hebben ontvangen. Maar wat maakt het uit? Het land is met deze morsdooie mediamus weer een weekje verder. Ondertussen heeft Ajax een nieuwe trainer en als je dat als supporter niet weet, zie je het verschil niet. De ene kaalkop zit op de plek van de vorige kaalkop, die een half jaar geleden een andere kaalkop opvolgde.

Op naar het nieuwe jaar. Dan leest onze koning met Kerst weer een stukje oubollige lulkoek voor van de autocue. Wie weet vindt hij dan dat helemaal niemand inkomstenbelasting moet betalen. Dan hebben we pas echt een wij-gevoel. Kortom: op naar een nieuw jaar, een nieuwe trainer en een nieuwe zielige zak met nootjes.