Commentaar

2017 Dit jaar was het jaar dat #MeToo kwam om te blijven

Time Magazine wijst sinds 1927 jaarlijks een Person of the Year aan. Dusdoende hoopt het Amerikaanse tijdschrift te markeren wie het af te sluiten jaar de meeste invloed had en het aanzien van de wereld bepaalde, „for better or for worse”. Vorig jaar werd president Trump aangewezen, in 2015 Angela Merkel. Dit jaar is de Persoon geen persoon maar de miljoenen vrouwen die besloten zich uit te spreken over door hen ervaren seksueel machtsmisbruik. Meestal via Twitter en steevast onder de hashtag #MeToo: ‘Ik Ook’.

Nu broeide er al veel ontrust op dat gebied, met een almaar groeiend schema van seksueel misbuik in de Kerk, de sport, de entertainmentindustrie.

Voor de wereld begon de #MeToo-campagne echter in oktober, toen twee actrices onthulden dat de machtige filmproducent Harvey Weinstein seksuele gunsten eiste in ruil voor hun carrière. Ineens kwamen vrouwen bij tientallen met zulke verhalen over Weinstein naar buiten. Hun het zwijgen opleggen met dreigementen of afkoopsommen lukte hem en zijn entourage niet meer. Hij had macht. De vrouwen hadden hun aantal.

Sindsdien is de wereld veranderd. Niet dat seksueel machtsmisbruik verdwenen is, verre van dat. Maar vrouwen voelden zich niet langer gehouden seksuele intimidatie normaal te vinden en een omerta in acht te nemen. #MeToo ondergraaft precies dat: jij denkt dat jij mij mag aanranden. Oké, maar dan mag ik zeggen wat er gebeurd is.

Inmiddels is zulk wangedrag ongepast verklaard, en wel met terugwerkende kracht. Een flink aantal machtige mannen die vrouwen of mannen in het verleden seksueel te na kwamen, zagen hun posities verkruimelen. Hun aantal zal stijgen.

Hoe vastgeroest de conventies zijn die #MeToo ondergraaft, blijkt uit het tegengeluid. #MeToo schiet door, klinkt het, wat een irreële reactie is, tenzij de bedoeling is dat vrouwen zich weer laten betasten omdat het een beetje veel wordt. Het wordt een heksenjacht, klinkt het ook. Maar de heksenjacht richt zich op onschuldigen en vrijwel alle beschuldigde mannen vertrokken als de wiedeweerga, zwijgend of onder het murmelen van schuldbekentenissen en excuses. Heksen bestaan niet, aanranders wel

#MeToo gaat niet over erotiek, maar over agressie. Het propageert dan ook geen preutsheid, het gaat over niet seksueel geïntimideerd willen worden. Waarbij weer aangetekend kan worden dat iedereen zo preuts mag zijn als zij of hij wenst. Het recht op de niet-preutsheid van een ander bestaat niet. Netzomin is #MeToo gekant tegen flirten en versieren. Flirten is iets anders dan graaien of verkrachten en de grenzen liggen helder. Flirten is iets voor twee personen. Haakt een van beiden af, dan houdt het op. Weet een man het verschil niet tussen flirten en aanranden, dan maakt hij allicht slachtoffers. Maar zelfs als dat meevalt, heeft hij een probleem. Want dan vinden vrouwen hem een engerd. Kan hem dat niet schelen, dan ís hij er een.

#MeToo is een feit. Niemand kan er nog omheen. Meldingen van seksueel machtsmisbruik moeten serieus genomen worden, daders erop aangesproken, overal en in elk milieu. Zo zou nu eens eensgezind opgekomen kunnen worden voor Marokkaans-Nederlandse jonge vrouwen die in de sociale media om zogenaamd ongepaste kleding worden belasterd door mannen die hen verantwoordelijk stellen voor hun ‘eer’. Dat is aanranding. Kan niet. #MeToo.