Recensie

Zo zagen we Amsterdam niet vaak

Fotoboek

Kinderen in hun eigen, vaak verrassend groene omgeving – fotograaf Cuny Janssen maakte een prachtig fotoboek met verstilde beelden.

Jongens en meisjes met breiwerkjes in hun hand of met een imkerkap op hun hoofd, allemaal met serieuze en intens tevreden blikken op hun gelaat. Het is een kind-zijn dat je álle kinderen wel zou gunnen.

De prachtige, ontwapenende foto’s op deze pagina’s komen uit There Was a Child Went Forth, een indrukwekkend en aandachtig vormgegeven boek waar de Amsterdamse fotograaf Cuny Janssen (42) vier jaar lang aan werkte. Het boek bestaat uit drie delen met foto’s; op de cassette waar de delen gezamenlijk in zitten is de tekst (enkel een gedicht en colofon) gezeefdrukt. In de fotoboeken zelf ontbreekt begeleidende tekst over de kinderen of hun omgeving; de beelden dienen voor zich te spreken.

Anders dan bij Janssens eerdere werk – waarvoor ze de hele wereld over reisde om kinderen en landschappen vast te leggen – maakte ze voor dit boek foto’s van Amsterdamse kinderen in haar eigen, directe omgeving. Ook in dit boek gaat het om de combinatie van kinderen en natuur.

Want ook al is de stad de setting, wel met overdadig veel buitenleven. En dan de kleuren. Het groen in en om Amsterdam is zó ontzettend groen. Het lijkt er zo stil, en van zo’n natuurlijke vanzelfsprekendheid – je kunt je nauwelijks voorstellen dat er mensen in die drukke stad leven. Zo zagen we de stad niet vaak: wie op zijn fiets door de hoofdstad jakkert heeft nu eenmaal geen oog voor hoe dik die boom is, en hoe mooi dat bosje. Cuny Janssen is er echt middenin gaan staan.

Toch is de hoofdrol in There Was a Child Went Forth weggelegd voor de kinderen. Het boek opent met een portret van een meisje met een afgewende blik. Dat is een gedurfde keuze, maar het werkt. Direct trekt Janssen je mee de natuur in, en vooral: mee in de belevingswereld van het kind. Kijk mee met ons, ga met ons mee op avontuur!

Avontuurlijk zijn de foto’s zeker. De kinderen gaan helemaal op in hun spel, tijdens jaarfeesten of schooluitjes. Het is daarbij goed te zien dat Janssen alle tijd en rust heeft genomen. Dat moet ook, want ze werkt met een technische camera. Die werkwijze brengt met zich mee dat de kinderen op haar foto’s een lange poos stil hebben moeten zitten of staan, duidelijk onderbroken in hun spel of bezigheid.

Daardoor wordt de indruk gewekt dat ze de kinderen eerst heeft laten groeien, of rijpen, voordat ze hen in het moment weet te bevriezen. Die bijzondere combinatie van verstilling in een dynamische situatie geeft een vervreemdend, haast theatraal effect.

Het levert een heerlijk en hoopvol boek op, een boek dat je doet wensen dat deze kinderen die puurheid en rust weten vast te houden in hun volwassen leven – en dat zij de wereld nog mooier zullen maken.

    • Marloes Heineke