‘Ik moet va-banque in de spiegel kijken’

Camiel Eurlings Lid IOC

Voor het eerst doet Camiel Eurlings openlijk boete en biedt hij excuses aan voor het handgemeen met zijn voormalige vriendin Tessa Rolink.

Camiel Eurlings: „Mijn leven is een rollercoaster geweest.” Foto Chris Keulen

Na tweeënhalf jaar zwijgen betuigt het Nederlandse IOC-lid Camiel Eurlings spijt voor het handgemeen met zijn voormalige vriendin Tessa Rolink. Die boetedoening volgt op zijn openlijke excuses in dit exclusieve interview.

Eurlings: „Ja, er heeft zich in de nacht van 20 op 21 juli 2015 een wederzijds handgemeen voorgedaan tussen mij en mijn ex-vriendin. Ik heb er lang over gezwegen en de publieke impact daarvan onderschat. Ik ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat ik va-banque in de spiegel moet kijken en mij moet excuseren tegenover mijn ex-vriendin, het Internationaal Olympisch Comité (IOC), sportkoepel NOC*NSF, alle olympische sporters en nog breder: het Nederlandse publiek.”

Eurlings (44) komt met zijn biecht, die zaterdag zou worden gevolgd door een publieke verklaring, nadat zijn naam de laatste weken voor de zoveelste keer door het slijk is gehaald. De negatieve correlatie met zijn functie als IOC-lid en bestuurslid van NOC*NSF hield maar aan. De toon van alle kritiek: de beeldvorming van een agressieve bestuurder doet de sport kwaad. Eurlings kan onmogelijk blijven zwijgen, was de heersende opvatting.

De oud-minister van Verkeer en Waterstaat voor het CDA en voormalige president-directeur van de luchtvaartmaatschappij KLM begreep dat uiteindelijk zelf ook, al komt zijn spijtbetuiging rijkelijk laat, erkent hij ruimhartig. Eurlings zegt dat hij hoe dan ook met een confessie zou zijn gekomen, maar dat de berichtgeving van de laatste weken dat proces heeft versneld.

De bekentenis lijkt oprecht te zijn en diep van binnen te komen. Op de bank in zijn ouderlijk huis in Valkenburg trillen Eurlings’ lippen bij vlagen en vecht hij soms tegen zijn tranen.

Waarvoor betuigt u precies spijt?

Camiel Eurlings: „Allereerst voor het handgemeen zelf. Ik heb vanaf het begin veelvuldig excuses aan mijn ex-vriendin aangeboden voor mijn aandeel, maar na een lange worsteling kwam ik recentelijk tot de conclusie dat ik vanwege mijn publieke functie ook in het openbaar spijt moet betuigen. Ik heb lang gezwegen uit respect voor mijn ex-vriendin – niet alle privézaken gooi je op straat – maar ook omdat mij tijdens het onderzoek naar de kwestie is verzocht geen uitspraken te doen. Maar ik kan niet voorbijgaan aan het feit dat ik een publieke functie heb. En daar past bij dat je ook publiekelijk verantwoording aflegt. Met de wijsheid van nu had ik eerder naar buiten moeten treden.”

Wat was de aanleiding voor het handgemeen?

Camiel Eurlings: „Daarover doe ik geen mededelingen.”

Welk letsel liep uw ex-vriendin op?

„Er is afgesproken niet op details in te gaan, maar beelden in de media kloppen niet anders had de zaak een andere afloop gekregen. Ik kan alleen zeggen dat ik voor mijn aandeel tegenover haar veelvuldig spijt heb betuigd. Bij justitie heb ik alle medewerking verleend en volledige openheid gegeven om de zaak op te lossen. Om verdere beschadiging te voorkomen heb ik ook vol geprobeerd er samen uit te komen, eerst één-op-één en daarna via mediation.”

Daar is uw ex-vriendin niet op ingegaan?

„Nee, maar uiteindelijk zijn we gekomen tot een minnelijke schikking met het Openbaar Ministerie, waarbij het voor mij heel belangrijk was dat mijn ex-vriendin zich in die buitenrechtelijke oplossing kon vinden. Zij heeft ook geen klacht meer ingediend.”

Heeft u nu wel of geen strafblad?

„Nee, juristen noemen de schikking formeel geen strafblad. Er is een aantekening in de justitiële documentatie opgenomen, dat het conflict buiten de rechter is opgelost, zonder erkenning van schuld of vaststelling van een strafbaar feit. Voor mij is het belangrijke dat de kwestie op die manier is afgehandeld.”

Maar u kreeg toch wel boete en een taakstraf opgelegd?

„Geen van beide. Ik heb alleen met de officier van justitie afgesproken om enkele dagen maatschappelijk werk te verrichten. Hoeveel? Afgesproken is daar niets over te melden. Wat ik heb gedaan vind ik niet relevant. Alleen dat het enkele dagen heeft geduurd.”

Heeft u ooit gedacht een vrouw te zullen slaan?

„Natuurlijk niet. Ik had het nooit in mijn leven meegemaakt, dat er een handtastelijkheid ontstond. En ik zal het zeker niet meer meemaken, never again.”

Waarom kwam u eerst met, een op z’n zachtst gezegd, ongelukkig verklaring van uw advocaat Geert-Jan Knoops?

„Vanwege het momentum als gevolg van berichtgeving in de Volkskrant. Die juridische verklaring lag al op de plank en was ook in het bezit van NOC*NSF. Mijn verklaring als mens is een heel andere. Terecht dat het verzoek kwam: Camiel, waar ben je? Wat heb je te vertellen? Natuurlijk hadden mensen iets anders verwacht, zo simpel is het.”

Eurlings vertelt vervolgens gedetailleerd over de manier waarop het handgemeen door het IOC is behandeld. Hij is vanaf het begin open geweest, zegt hij. Nader onderzoek van een oud-rechter, een chief compliance officer genoemd, bracht hem niet voor de ethische commissie, waardoor de zaak binnen het IOC als een privékwestie wordt aangemerkt. Eurlings kan tot zijn opluchting normaal binnen het IOC blijven functioneren. De ethische commissie heeft in juni vastgesteld, dat de zaak in lijn met de voorschriften is behandeld en daarmee is de zaak intern gesloten.

Heeft u ooit gedacht: oei, als dat mijn IOC-lidmaatschap maar niet kost?

„Ik ben ervan uitgegaan dat ik na de minnelijke schikking kon aanblijven als IOC-lid, maar zeker was ik daar aanvankelijk niet van. Mijn dossier moest voor zich spreken en ik moest me daaraan overgeven. Je weet dat de ethische commissie er niet voor terugdeinst IOC-leden, als dan niet tijdelijk, uit hun functie te ontheffen.”

Heeft u een moment overwogen zelf op te stappen?

„Nee. Alleen op aandringen van het IOC had ik dat gedaan. Ik had vertrouwen in een goede afloop. Wat niet wegneemt dat ik me schaam voor wat er in mijn privéleven is gebeurd.”

Heeft u zich nooit op uw positie als bestuurslid van NOC*NSF beraden?

„Ik hecht zeer aan mijn verantwoordelijkheid als IOC-lid. In die functie vind ik het belangrijk dat ik dicht bij NOC*NSF sta. Als IOC-lid kun je veel betekenen voor de Nederlandse sport. Als Nederland zijn IOC-zetel verliest, kan het jaren duren voordat het die terugkrijgt, dat is geen vanzelfsprekendheid. Ik heb het idee dat ik binnen het IOC redelijk goed functioneer. Ik doe interessant werk in de financiële en mediacommissie en krijg veel positieve reacties.”

Had de aanvraag van een verklaring omtrent het gedrag (vog) voor een bestuurslid van NOC*NSF met uw zaak te maken?

„Ja, maar niet alleen. Er speelden ook zaken in het verleden. Een kader werd als gewenst ervaren. Ik heb het ook ten volle gesteund, want ik had niks te verbergen.”

Is met de verplichte vog-aanvraag niet gepoogd u uit het NOC*NSF-bestuur te krijgen?

„Zo heb ik het niet opgevat. Iedereen die een beetje de regels kent, weet dat het IOC over mijn positie gaat. Ik ben als IOC-lid ambtshalve bestuurslid van NOC*NSF.”

Hoe nu verder?

„Het is aan mij om stap voor stap het vertrouwen te herwinnen, om te laten zien wat voor vent ik ben en als IOC-lid de meerwaarde voor Nederland te laten zien, dat besef ik maar al te goed. Ik heb naast het IOC-lidmaatschap geen baan meer en kan het me gelukkig permitteren meer dan de helft van de week daarvoor tijd vrij te maken. Een conclusie heb ik al getrokken: wat ik ook ga doen, ik wil ruimte houden voor het IOC-werk. Ik krijg daar veel energie van. Ik heb tijden gehad van grote inkomens, maar echt, geld maakt niet gelukkig weet ik nu.”

Is het tijd voor reflectie?

„Ja, want mijn leven is een rollercoaster geweest. Toen ik nog thuis woonde en in Eindhoven studeerde, werd ik met voorkeur gemeenteraadslid in Valkenburg. Vier jaar later werd ik met voorkeur Tweede Kamerlid. Zes jaar later werd ik lijsttrekker bij de Europese verkiezingen. Weer tweeënhalf jaar later belde Jan Peter Balkenende om verkeersminister te worden. Om privéredenen stapte ik vroegtijdig op. Was een moeilijke keus. Ik liet mijn hart spreken, maar het leverde privé helaas niks op. Daarna de keus voor de KLM gemaakt. Maar dat liep niet af zoals ik had gehoopt.”

Bent u bij de KLM ten onrechte aan de kant geschoven?

„Daar ga ik niet op in. Leidt af van de boodschap die ik nu wil uitdragen. Een andere keer wil ik daar wel over praten.”

Nooit verbaasd geweest dat koning Willem-Alexander en Hein Verbruggen u met nauwelijks een sportverleden naar voren schoven als IOC-lid?

„Natuurlijk was ik in het begin verbaasd. Ga je vragen: hoe zit dat? Maar ik hapte pas toe nadat ik toenmalig IOC-voorzitter Rogge had horen zeggen: ‘Als je geen ja zegt, verliest Nederland zijn positie.’”

Volgens mij was een telefoontje van de koning naar KLM nodig om u in het IOC te krijgen.

Lachend: „Daar kan ik niks over zeggen. Maar pas op, Kees Storm, voorzitter van de raad van commissarissen van KLM, zei tegen mij; ‘Camiel, je moet het echt doen. Dit is van nationaal belang.’ Ik realiseer me terdege dat ik die positie weer moet verdienen.”