Recensie

‘Molly’s Game’ saboteert zijn feministische moraal

‘Molly’s Game’, over de memoires van de 26-jarige ‘pokerprinses’ Molly Bloom, is een bevredigende, intelligente analyse, maar maakt Molly’s ambitie tot een psychologische afwijking.

Echt fout kon het regiedebuut van Aaron Sorkin nauwelijks lopen, want hij schreef zelf het script. Sorkin groeide na zijn knappe debuut A Few Good Men uit tot Hollywoods bekendste scriptschrijver. Zijn scenario’s zijn cerebraal, moralistisch, maatschappelijk relevant: denk aan tv-serie The West Wing of zijn ‘biopic’ van Mark Zuckerberg (The Social Network).

Molly’s Game baseert zich op de memoires van ‘pokerprinses’ Molly Bloom die als 26-jarige gastvrouw werd bij pokernachten waar filmsterren, sporters en rijkaards elkaar afbluften. Terzijde geschoven door de geniepige ‘Player X’ (Michael Cera, in het echt acteur Toby Maguire) ging ze naar New York en bouwde een klantenkring op onder Wall Street-tycoons en Russische maffiosi. Dat bracht haar in het vizier van justitie én de onderwereld.

Lees ook het interview met Jessica Chastain: ‘Alsof liefde het ultieme doel is van een vrouw’

In Molly’s Game kijkt ze terug op haar leven. Bloom (Jessica Chastain) rolt op jonge leeftijd het illegale pokercircuit van LA in. De kracht van de film schuilt in de schildering van dat milieu. Molly strijkt haar winst op en geeft droog commentaar, en zo benadert de film soms de allure van een Scorsese-kroniek: een blik op subcultuur die draait op testosteron. Bijna, want Blooms persoonlijke ontwikkeling overtuigt minder. Dat ligt zeker niet aan Chastain, wier koele én zachte charisma Molly geloofwaardig houdt.

Sorkin ziet in Molly Bloom een rolmodel, een engel in een modderpoel. Zij houdt alles zo legaal mogelijk, klapt nooit uit de school. Maar ze blijft een afstandelijke dame die het hengstenbal van de pokertafel met zijden teugels controleert. Tot de zaken uit de hand lopen.

Maar het eind haalt die feministische moraal een beetje onderuit. In een typische Sorkin-finale vertelt iemand hoe hij het spoor bijster raakte, waarna inzicht en inkeer volgen. Een intelligente, bevredigende analyse, maar ook een deus ex machina die Molly’s ambitie en onafhankelijkheid alsnog tot een psychologische afwijking maakt. Voor een vrouw dan.