Column

Mijn ziel is toch al zwart

#MeToo

Hoe om te gaan met Wonder Wheel, de nieuwe film van Woody Allen, in het tijdperk van #MeToo?

Bill Murray en Scarlett Johansson in Lost in Translation

Nadenken over wat ik aan moet met de nieuwe Woody Allen, had ik even uitgesteld. Maar Wonder Wheel, zo heet hij, is in première gegaan. Vóór #MeToo zat ik dan binnen drie dagen in de bioscoop. Nu is er die hernieuwde noodkreet van Dylan Farrow, die zich dit keer afvraagt waarom #MeToo wél Harvey Weinstein eronder heeft gekregen en haar stiefvader Woody Allen niet. Al 25 jaar brengt ze onder de aandacht dat hij haar aanrandde toen ze zeven was.

De kern van de #MeToo-campagne is dat per dader méér slachtoffers hun verhaal doen. Dylan Farrow is de enige die Allen beschuldigt. Er was ook gedoe met een andere pleegdochter, Soon-Yi Previn. Die beklaagde zich niet, ze trouwde met hem. Wat nou ook weer niet betekent dat Dylan Farrow de waarheid niet spreekt.

Ik ga Wonder Wheel zien.

Schande over mij, begrijp ik. Want door een kaartje te kopen legitimeer ik een machtige man die zijn stiefdochter te na is gekomen. Daarbij belichaamt hij een filmcultuur die de mythe van willige jonge vrouwen propageert. Dat is waar. Die cultuur is het probleem van de totale cinema, van vele duizenden films van duizenden cineasten. Ook waar. Mogen die allemaal niet meer? En Lost in Translation (2003)? Hij gaat over een meisje (Scarlett Johansson, 19) dat smacht naar een overrijpe man (Bill Murray, 53). Gemaakt door een vrouw, mag die wel, alsjullieblieft?

Laat maar, mijn ziel is toch al zwart. Door mijn bewondering voor de schilder Picasso. Die had zijn vrouwen graag heel jong of heel huilend, en dat wist ik. Door mijn gedans op de rock-‘n’-roll van Jerry Lee Lewis. Die trouwde met zijn 13-jarige achternichtje, en dat wist ik. Door mijn liefde voor de meesterwerken van Charlie Chaplin. Die bezwangerde de 15-jarige Lita Grey en dat wist ik.

Hola. #MeToo bepleit een wisseling van de macht, en die laat ik niet tot gekwezel degraderen door censuur en gedachtenpolitie.

Intussen is Kevin Spacey met kunst- en vliegwerk uit de film All The Money in the World geknipt en vervangen door Christopher Plummer. Spacey randde jongens aan en niet zo’n beetje ook. Maar om hem nou uit die film te amputeren… Ik zie een trailer voor die film, daar zit hij gewoon nog in. Ik vermoed dat hij een fantastische gekwelde kwal heeft neergezet. Eens komt dat originele filmmateriaal naar boven, daar kun je op wachten en dat zal ik graag bekijken.

Spacey’s wangedrag haat ik, hij mag niet nog meer slachtoffers maken. Maar zijn kunst confisqueer ik.

Woody Allens Wonder Wheel is de film van een uitgebluste man. Die had ik best kunnen boycotten, maar nooit laat ik me zijn Annie Hall afpakken. Of Radio Days. Of Match Point - over het probleem van schuld zonder boete.