‘Alsof liefde het ultieme doel is van een vrouw’

Jessica Chastain

De actrice ziet verbanden tussen haar nieuwe film ‘Molly’s Game’ en de #MeToo-affaires. „In ieder aspect van haar leven vertellen mannen Molly wat ze moet doen.”

Ze wil niet vechten, ze wil echte verandering, vertelt actrice Jessica Chastain (40). Daarom negeert ze mensen uit de filmindustrie die zeggen dat haar steun aan de #MeToo-campagne wel wat minder luidruchtig kan. „En ik zeg hun dat ze niet begrijpen wat er aan de hand is. Verandering bereik je door te luisteren en dingen uit te leggen. Dus als iemand niet begrijpt waarom dit zo belangrijk is, licht ik dat met plezier toe.”

Chastain is midden december in Amsterdam voor de première van haar nieuwe film, Molly’s Game. Een dag voor het gesprek is ze voor die rol genomineerd voor een Golden Globe. Ze liet weten verbaasd te zijn – hoewel ze al vier Golden Globe-nominaties op zak heeft en Oscar-kandidaat was voor haar rollen in The Help (2011) en Zero Dark Thirty (2012).

Chastain vreesde dat haar actieve rol in #MeToo haar carrière zou beïnvloeden. Niet alleen deelde ze als een van de eersten de verhalen over seksueel misbruik door filmproducent Harvey Weinstein en blijft ze consequent getuigenissen van slachtoffers in Hollywood onder de aandacht brengen.

Begin november herinnerde ze er in een tweet ook aan dat X-Men-regisseur Bryan Singer in het verleden beschuldigd werd van seksuele intimidatie. Opmerkelijk, want Chastain speelt zelf mee in X-Men: Dark Phoenix, die volgend jaar uitkomt en mede door Singer wordt geproduceerd.

Chastain: „Als je onrechtvaardigheid ziet en je doet niets, ben je medeplichtig. Ik had nooit eerder gehoord over verkrachtingen in de filmindustrie. Ik wist wel dat Weinstein een onbeschofte engerd was en dat je uit zijn buurt moest blijven. Als nu vrouwen naar voren komen en hun verhalen delen en ik dat negeer, sta ik toe dat het opnieuw gebeurt.”

In Molly’s Game speelt Chastain Molly Bloom, topskiër met een veeleisende vader die na een ongeluk een tussenjaar in LA neemt. Daar ontpopt ze zich tot ideale gastvrouw op besloten gokavonden voor rijke zakenmannen en beroemdheden. Tot de FBI achter haar aankomt. De film is het regiedebuut van Aaron Sorkin, die onder meer scenario’s schreef voor The West Wing. Hij baseerde zich op het boek dat de echte Molly Bloom schreef over haar exclusieve avondjes, en op gesprekken die hij met haar had.

Don’t blame the player

Chastain noemt de film interessant gezien alle kwesties die in Hollywood spelen. „Molly’s Game bestudeert patriarchaat, dat wordt niet vaak getoond en al zeker niet op een subtiele manier. Het goede aan de film is dat hij volgens mij een breed publiek bereikt en Aaron een politieke filmmaker is die er een onderhoudend verhaal van kan maken.” De patriarchale verhoudingen zitten volgens haar door de hele film. „Je ziet het in Molly’s relatie met haar vader, een morele autoriteit in hun huishouden, in de industrie waar ze werkt en in de manier waarop de Amerikaanse regering met haar omgaat. In ieder aspect van haar leven vertellen mannen Molly wat ze moet doen.”

Bloom huurde onder anderen Playmates in om de drankjes en favoriete maaltijden. Ze wist wat de machtige mannen wilden en speelde ermee. „Maar ik weet niet of ze er echt voordeel uit heeft gehaald. Ken je de uitdrukking don’t blame the player, blame the game? We leven in een samenleving waar vrouwen worden beoordeeld op hun seksuele aantrekkingskracht. In de VS zie je dit ook in de politiek: bij vrouwen die zich verkiesbaar stellen bespreken mensen of ze niet te veel broekpakken dragen. In het begin van de film zegt Molly’s baas tegen haar „Lelijke schoenen, lelijke jurk”. En zij doet een volledige make-over omdat ze denkt: dan word ik gezien en gehoord door deze mannen. En dat werkt een tijdje. Maar het is niet blijvend.”

De echte Bloom noemt in haar boek de namen van beroemde gasten, zoals Leonardo DiCaprio en Tobey Maguire. De laatste vroeg haar ooit om te blaffen als een zeehond om de fooi – waarvan ze zelf leefde – te krijgen. Aaron Sorkin herhaalt die namen in de film niet. Chastain: „De film gaat niet over roddels, maar over iets veel groters. Het is geen directe versie van wat wel of niet is gebeurd. De personages zijn combinaties van mensen.” En: „Ik heb geen zin iemand een mes in de rug te steken en Aaron maakt geen film over of iemand een schoft is of niet maar over een vrouw die succesvol probeert te worden in de pokerindustrie en de relatie met haar vader.”

De film legt de nadruk op hoe Molly alle beschamende kennis over de rich and famous niet wil inzetten om haar eigen hachje te redden. „Aaron wilde graag tonen dat het Molly niet gaat om de roddelachtige dingen. Ze weet ‘vuiligheid’ over deze mannen: wie graag wedt op sportwedstrijden, wie affaires heeft. Ze heeft geen informatie die hen in de cel zou doen belanden.” Ze benadrukt het belang van het moment in de film dat Bloom weigert om informatie te delen: „De eerste keer in de film dat ze niet doet wat mannen haar vertellen.”

Illusie creëren

Chastain leek in 2011 uit het niets de bioscopen binnen te denderen met zeven films, waaronder The Tree of Life. Verschillende films waren al lang daarvoor opgenomen, maar door omstandigheden op de plank blijven liggen. Na dat jaar werd ze snel een grootmacht in Hollywood, dankzij rollen als genadeloze CIA-ondervraagster Maya in Zero Dark Thirty of staalharde lobbyiste in Miss Sloane (2016).

In Molly’s Game omschrijft Bloom zichzelf als de ‘anti-echtgenote’. Weer zo’n hard personage? „Molly zegt dit tegen een verliefde man om uit te leggen waarom hij op haar valt. Zij creëert een illusie: een aangename situatie waarin hij zoveel kan drinken als hij wil en wordt omgeven door mooie vrouwen.” De meeste vrouwen die ze speelt zijn wel degelijk echtgenotes, vervolgt ze. „Dat ik steeds met mijn rol als Maya of Miss Sloane wordt geassocieerd, is omdat ze zo verschillen van wat de maatschappij meestal in de bioscoop ziet.

„Ik wil vooral personages spelen die verschillen van elkaar én personages die gedefinieerd worden door wat ze zelf doen of zeggen, niet door echtgenoten, vriendjes of hun verlangen om liefde te vinden. Alsof dat het ultieme doel is van een vrouw. In mijn omgeving zie ik talloze van deze vrouwen. En ook Maya en Molly Bloom zijn echte vrouwen.”