Recensie

Net te weinig drama in theaterstuk Roem

Theater Het theaterstuk over een getroebleerde acteur leidt meer tot een wat beredeneerde oefening in de omgang met roem.

Victor Reinier en Renée Soutendijk in Roem. Foto Ben van Duin

Griezelig perfect is Roem , het nieuwste toneelstuk van Ger Thijs. Als geen andere Nederlandse toneelschrijver beheerst hij de well-made play. Dat is geen geringe verdienste. Na afloop van de première in Leiden op 22 december werd Thijs gehuldigd als Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw voor zijn bijdrage aan het theater. In Roem neemt hij verrassenderwijs de rol van Victor Reinier als politieagent in Flikken Maastricht als inspiratiebron. Reinier dreigt in Roem de hoofdrol te verspelen, maar daarmee gaat zijn identiteit teloor. Bij psychiater Renée Soutendijk zoekt hij redding en troost, en samen vinden ze iets van liefde in de verboden verhouding tussen patiënt en therapeut. Tegelijkertijd werkt Soutendijk aan een boek over narcisme met daarin de casestudy over Reinier. Dat toeval is net te opvallend.

De teaser van Roem.

Het spel van Soutendijk en Reinier is opvallend licht en afstandelijk voor dit beladen onderwerp, geregisseerd door Hanneke Braam. Dat maakt Roem eerder tot een wat beredeneerde oefening in de omgang met roem dan tot onthutsend drama. De sterkste momenten zijn die waarin het lijkt of de spelers zelf verrast zijn door de ontwikkelingen in de plot. Mooi is Soutendijk die geleidelijk haar professionele distantie verliest en tot de ontdekking komt dat deze rauwe, ruwe kerel uit een politieserie bij haar een gevoelige snaar raakt. Op zijn beurt is Reinier overtuigend als hij met ruwheid als inzet Soutendijk uit haar schulp probeert te wrikken. Dit zijn de mooiste momenten die buiten de geëffende regieaanwijzingen vallen.

Het stuk opent met vragen naar liefde, integriteit en identiteit die Soutendijk rechtstreeks aan de toeschouwers stelt. Het eindigt met dezelfde vragen. Daartussenin zit een voorstelling die ons net iets te behoedzaam langs deze vragen leidt. Je hoopt als publiek óók op iets volkomen onverwachts.