Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Kerst met moeder

Mijn moeder die niet meer kon koken belde de hele tijd of het hoofdgerecht al klaar was. Alles, haar hele leven en de rest, hing ervan af. Het was tien uur ’s ochtends, zo vroeg hadden we nog nooit gekookt. Preitaart, het enige wat we konden.

De Vriendin zei dat de jongste koorts had.

Rood hoofdje, extreem warm, overgeven.

Wat was erger? Je kind vervoeren met koorts of je bejaarde moeder zonder eten laten zitten met Kerst?

Discussie over waarom ik geen rijbewijs heb.

We gingen toch. Ik wikkelde ovenschalen in handdoeken.

Er waren na de verhuizing zeventien minuten reistijd bij gekomen. De auto stonk naar prei, wij stonken naar prei, de kinderen stonken naar prei. We hadden eigenlijk allemaal geen zin meer in prei.

We kwamen binnen. De rest was er al.

Hallo – kus – koffie of thee?

Zwijgend in een kring.

Kwam het door die handdoeken die ik eromheen had gewikkeld? Snel nadat ik die ovenschalen op het aanrecht had gezet walmde ook haar huis naar prei.

Iemand vroeg wat we in godsnaam gingen eten.

Jammer dat ik gestopt was met roken, anders had ik misschien subtieler gereageerd.

Eerste meningsverschil.

Wandeling, kon mijn moeder in de tussentijd op de bank liggen. Naar de IJssel en terug.

De wind sneed door ons heen terwijl we versplinterd over de dijk liepen. Uitgewaaid terug. Praatje van mijn moeder. We kregen allemaal een vaas die in een andere tijd bij mijn oma op de kast had gestaan, in een rijtje. De Vriendin die dit soort symboliek wel kan waarderen vond ons nogal lauw reageren. Maar wij hadden inmiddels al veel van wat bij de moeder van mijn overleden vader in of op kasten had gestaan – ik had ook een kast van de moeder van mijn overleden vader – dus wij waren niet meer sentimenteel te krijgen.

De preitaart werd opgewarmd, de koorts van de baby zakte, we dronken Cola light en geen wijn. Daarna speelden we Monopoly, de rest waste af.

Toen we weg wilden waren de huissleutels kwijt, had ze ons toch nog opgesloten. Ze lagen in de koektrommel.

Voor het Velperbroekcircuit stond een file, bij iedere ademtocht voelden we de preitaart omhoogkomen, die gingen we niet vaak meer maken. We luisterden naar de Top 2000.

We hadden het jaarlijkse samenzijn niet als vervelend ervaren, ik geloof dat dat nog het meest verwarrend was.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen