Geen koeien, maar Spelen

5.000 meter mannen

Bob de Vries verrast favoriet Sven Kramer in Thialf op ‘zijn’ afstand.

Niet Sven Kramer (rechts), maar outsider Bob de Vries werd in Thialf verrassend winnaar van de 5.000 meter. Foto Jerry Lampen/ANP

Binnen anderhalve meter van elkaar stonden ze in de catacomben van Thialf. Bob de Vries, de sensationele winnaar van de vijf kilometer, die zojuist Sven Kramer een van zijn zeldzame nederlagen uit diens lange carrière had bezorgd en zo een olympisch ticket had veiliggesteld. Naast hem zijn ploeggenoot Jorrit Bergsma, die als nummer vier net naast de olympische kwalificatie had gegrepen. „Bob kan raar uit de hoek komen”, sprak de grote verliezer droogjes voor de camera van de Friese tv. En weg was de olympisch kampioen op de tien kilometer van vier jaar geleden. „Ik heb gewonnen en Jorrit verloren”, vatte Bob de Vries intussen treffend samen.

De eerste afstand bij de mannen bood op Tweede Kerstdag direct het drama dat kenmerkend is voor het olympisch kwalificatietoernooi. Bob de Vries, die zichzelf en iedereen in Thialf verbaasde met zijn winst in 6.15,06. Op zijn 33ste mag de veehouder uit het Friese Haule voor het eerst naar de Spelen. „Dat voelt heel lekker.” Gewonnen van Kramer (6.15,79) die zijn nederlaag bagatelliseerde („te slap”) en zich als tweede plaatste voor Pyeongchang. Net zoals nummer drie Jan Blokhuijsen (6.18,01) zeker lijkt van olympische deelname. Maar dan Bergsma, vierde in 6.20,04 en niet geplaatst voor de Winterspelen in Pyeongchang. Donderdag vecht hij voor zijn laatste kans, een plek bij de beste twee op de tien kilometer.

Moeilijk seizoen voor Bergsma

„Ik kon hier alleen maar winnen en Jorrit alleen verliezen”, gaf Bob de Vries het verschil in instelling aan tussen de underdog en de favoriet. Bergsma kent een moeilijk seizoen, met als dieptepunt een laatste plaats bij de wereldbeker in Calgary. In Thialf moest hij een tot nu toe verloren seizoen zien te redden. Maar op de vijf kilometer vond hij nooit de ontspanning in zijn slag. Terwijl zijn ploeggenoot De Vries juist makkelijk meedanste met tegenstander Blokhuijsen en vier rondjes voor het einde nog kon versnellen. „Het ging lekker”, klonk het nuchter. „Kwestie van zelfvertrouwen denk ik.”

Tot dit seizoen blonk De Vries vooral uit op marathons op kunst- en natuurijs, „mijn grote liefde”. Een tweede plaats op de tien kilometer bij de WK afstanden van 2011 was tot nu toe een enkel hoogtepunt op de langebaan, en dan ook nog omdat Arjen van der Kieft bij dat WK werd gediskwalificeerd. „Ik was nogal wisselvallig.”

Schitteren deed hij vooral anoniem in de B-groep, zoals vorig seizoen op de tien kilometer in Thialf (12.47,53) of onlangs op de vijf in Calgary (6.10,48). Dit seizoen koos de stayer uit de Clafisploeg van Jillert Anema ervoor de marathons over te slaan ten faveure van de langebaan. „Ik ben niet meer de allerjongste en wilde nog één keer kijken of de Spelen erin zat. Tot de Kerst wilde ik sowieso alles volle bak op de langebaan zetten.”

Koeien melken

De Vries moest begin september de geboorte van zijn derde kind, dochter Noor, missen omdat hij op trainingskamp was in Italië. „Ik moet er zelf veel voor doen, maar mijn vrouw heeft het ook niet altijd makkelijk.” Op de boerderij liet hij het melken van vijftig koeien aan een werknemer. „Dan voel je je als boer wel slap, als je op bed ligt terwijl er gewerkt moet worden.”

Maar zijn keuze voor de langebaan betaalde zich in Thialf eindelijk uit, op het juiste moment en op de juiste plaats. „Toen ik 6.15 reed, dacht ik een goede kans te hebben op een plaats bij de eerste drie.” Maar Kramer verslaan? „Daar ben ik heel blij mee. Aan de andere kant: er worden hier vandaag geen prijzen verdeeld, alleen olympische tickets.”

    • Maarten Scholten