Recensie

Beauty dist het beest in rauwe variant van het sprookje

Theater In de versie van jeugdtheatergezelschap Maas wijst Beauty het beest telkens maar af.

Foto Phile Deprez

Vergeet die zingende kandelaar uit de Disney-film: jeugdtheatergezelschap Maas speelt een rauwe versie van Beauty en het beest. Voor haar bewerking (8+) grijpt regisseur Moniek Merkx terug op het oorspronkelijke verhaal uit de achttiende eeuw. Daarin valt Beauty (Gale Rama) niet meteen voor de woesteling (Jurriën Remkes), die eigenlijk een betoverde prins is. Terwijl het beest haar blijft smeken - ‘hou van mij, hou van mij’ - wijst zij hem telkens af.

Dit verhaal speelt niet in een kasteel vol jolig bedienend meubilair, maar in een bos waar het Nederlands Kamerkoor naargeestig tussen de bomen galmt. Stammen schuiven, schors verandert in steen en weer terug. Gecombineerd met de fraaie kostuums van Nicky Nina de Jong ontstaat een wereld, waarin heel wat wordt afgewacht en –gewezen. Hoelang zal het duren voordat het beest weer prins wordt en wanneer zal Beauty eindelijk van hem houden? In al deze misère bieden Beauty’s zusjes (leuke rollen van Rosa van Leeuwen en Anneke Sluiters) ‘comic relief’. Ze bitchen en sneren, proberen elkaar te overtroeven in ijdelheid.

De trailer van Beauty en het beest.

Als Beauty is Rama behoorlijk naïef, dan opeens tomboy-achtig stoer. Hoewel ze fris en energiek speelt, is het personage wel erg wisselvallig. Als beest dendert tegenspeler Remkes krachtig over het toneel. Hij wordt geflankeerd door een dierentrio (toch een soort jolige bediendes), waarvan stagiair Gihan Koster opvalt, als hert met strakke dansmoves.

Uiteindelijk krijgt het sprookje geen beestachtig einde, want Beauty heeft een vleugje Stockholmsyndroom aan haar opsluiting overgehouden. Ze is weer vrij, maar keert met rasse schreden terug, zodra ze hoort dat het beest wegkwijnt zonder haar. Ze vliegt hem om de hals, hoteldebotel. Zo rauw als dit sprookje begon, zo zoet is het einde. Zo kennen we je weer, Beauty.

    • Elisabeth Oosterling