Foto Merlijn Doomernik

Voice-winnaar Pleun Bierbooms: ‘Ik sta nog steeds onderaan de ladder’

Winnares The Voice of Holland

Zangeres Pleun Bierbooms, ook wel ‘de Brabantse Adele’ genoemd, wint begin dit jaar overtuigend The Voice of Holland – haar grootste droom. Even heeft ze een miljoenenpubliek. Dan stokt het succes.

Zo’n bedrijfsfeestje, daar moet ze zich soms wel even overheen zetten. Staat ze daar, op een vrijdagmiddag, in een hoekje naast de bar ‘Valerie’ van Amy Winehouse te coveren. Het publiek kijkt even op, en praat weer verder. „Dan zet je toch gewoon een radiootje op?”

Pleun Bierbooms wordt in februari uitgeroepen tot winnaar van talentenjacht The Voice of Holland van RTL. Er zitten die avond 2,5 miljoen mensen voor de televisie. Al sinds de eerste aflevering is Pleun favoriet. Ze wordt de Brabantse Adele genoemd, een ‘purist’, precies wat de muziekindustrie nodig heeft.

Ze wint een platencontract, een optreden met de Toppers en een auto. Tv-coach Waylon had zich van tevoren nog bezorgd afgevraagd of Nederland wel klaar was voor zo’n grote ster. Op live-televisie belooft hij haar rijbewijs te betalen.

Wat betekent het om als popster gelanceerd te worden? Om een miljoenenpubliek te hebben nog voor je één eigen liedje hebt geschreven?

Mei, café Dauphine, Amsterdam.

Pleun, negentien jaar, is afgezet door haar twee managers. Ze heeft nog geen rijbewijs. Ze draagt een zwarte baseballcap en heeft zich zorgvuldig opgemaakt. Pleun: „Wat lastig is: je komt eerst heel lang op televisie en opeens is het klaar. Dan denken mensen; je hoort niks meer van Pleun.”

Niet dat ze stilgezeten heeft sinds ze The Voice won, integendeel. Na de finale op vrijdag meldt Pleun zich op maandag al op het hoofdkantoor van 8ball Music in Hilversum. Aan de andere kant van de ovale tafel schuift haar voltallige nieuwe management en label aan. „Ze vroegen me: welke nummers wil je zingen? Ik dacht: nummers? Ik heb nog helemaal geen nummers.” Maar er staan al optredens gepland.

Ik snap dat hij het druk heeft. Maar toch. Al is het maar af en toe een appje met ‘hoe gaat het’?

Pleun over het verwaterde contact met coach Waylon

Behalve over liedjes gaat het over haar imago. Wie zijn haar voorbeelden, wil haar management weten. Op wie wil ze lijken?

Pleun zegt dat ze tegen Anouk opkijkt. Tegen Lana Del Rey, en natuurlijk Adele. Als haar management contact zoekt met Anouk, blijkt dat zij nog een liedje heeft liggen. Pleun: „Héél erg tof. Ze is een van de grootste en beste artiesten van Nederland.”

Morgen, de dag na de ontmoeting, komt ‘I miss you’ uit. „Dat is mijlpaal nummer één.”

Ze is gestopt met haar mbo-opleiding marketing en communicatie. Ze was halverwege. Naar school gaan kan altijd nog, vindt ze. „The Voice winnen kan maar één keer.”

Haar Voice-overwinning is het sluitstuk van een zorgvuldig uitgewerkt plan. Op haar vijftiende deed Pleun mee aan een praatprogramma voor kinderen, „puur voor de camera-ervaring”. Ze deed twee keer auditie voor The Voice Kids, maar kwam niet door de voorrondes. In 2012 won ze wel The Voice of Nuenen. „Ik heb mezelf klaargestoomd voor de grote Voice. Ik had altijd in mijn koppie dat het ooit ging gebeuren. Als ik daaraan mee doe, heb ik het gemaakt.”

Nou ja, gemaakt bij kinderen zegt Pleun. Ze wil zich vanaf nu ook op ouderen gaan richten. „Ik ben geen entertainer. Ik wil verhalen vertellen. Maar als ik nu optreed en ‘Million Years Ago’ zing, dan gaan meteen al die telefoontjes omhoog. Ouderen luisteren beter.”

Pleun zong ‘Million Years Ago’ tijdens de blinde auditie tijdens The Voice.

Wie Pleun ziet optreden, kan zich niet voorstellen dat ze niet eerder op zulke grote podia stond. Ze zingt met een wonderbaarlijk gemak en rust, een wendbare stem en ronde tonen. Pleun lijkt niet onder de indruk van wie er voor haar neus zit.

Bij The Voice werd haar uitstraling grotendeels voor haar bedacht. Stylisten kwamen met kledingvoorstellen, haar coach Waylon met de liedjes, de redactie bepaalde wat er op het podium gebeurde. „Bij één liedje kreeg ik twaalf dansers achter me. Een decor waarvan je denkt: wat gebeurt hier allemaal? En van die dingen die uit de vloer komen. Dat vond ik helemaal niet nodig.”

Samen met haar management werkt Pleun nu aan een „klassieke look”. Wie aan Pleun denkt, moet aan één ding denken. „Niet de ene keer een kort rokje en daarna een trouwjurk.” Op het podium wil ze graag alleen „een visual op de achtergrond. Een microfoonstandaardje. Géén dansers”, zegt ze. „Dan weet ik: alle ogen zijn op mij gericht.”

Doel voor dit jaar is verhuizen naar Amsterdam, een eigen theatertour of in ieder geval een uitverkocht concert. „Nu word ik geboekt voor evenementen. Mensen zijn daar al. Hoe gaaf zou het zijn als al die mensen speciaal voor mij komen?”

Opgewekt: „Wil je weten hoe mijn tourschema eruit ziet?” Pleun scrollt door haar agenda. „Even kijken: zaterdag een optreden, woensdag één, donderdag repetitie met de Toppers, vrijdag Jostiband, zaterdag zit ik bij Zapp Live, die avond Toppers… Dat wordt wel hectisch.”

Ze telt twintig optredens in een maand. Wat ze precies gaat verdienen weet ze nog niet. „Ik heb nog geen idee van mijn maandsalaris. Ik bof natuurlijk dat ik nog geen kinderen heb, geen huur geen vaste lasten.” Ze bedoelt: alles is meegenomen. En ze léért zoveel. „Ik had niks en nu heb ik een platencontract. Hoe mooi is dat?”

Eind augustus, Lieshout, Brabant.

Pleun is net terug van het Griekse eiland Korfoe. Een vakantie waarvan ze nauwelijks bijgekomen is. En nu: schrijfsessies, een fotoshoot voor schoenenmerk Omoda en gelijk weer optreden. Weg „vakantieflow”. Gelukkig heeft ze vanaf nu even „rust” zegt ze. Drie weken geen optredens. „Na de winst was het zo’n piek. Vijf optredens per week. Elke dag wel iets. Superleuk, maar ook mega stressvol.”

Ze zit met haar benen opgetrokken op de lichtbruine suède bank in de woonkamer. Na de scheiding van haar ouders is ze in het huis blijven wonen waar ze opgroeide. Een huis aan een hobbelige, onverharde weg. Ze heeft haar rijbewijs gehaald. De auto die ze bij The Voice won staat eindelijk voor de deur, een zwarte Mitsubishi Outlander. Waylon heeft haar rijbewijs betaald.

Pleun wil de komende weken gebruiken om iets aan haar repertoire te doen. „Ik zing nou al vijf maanden dezelfde nummers. Mensen die al eens eerder bij mijn optredens waren, weten precies wat ik ga zingen.” Ze is te boeken voor een half uur, voor 2.975 euro. Daarmee zit ze in het hogere live-segment. In die dertig minuten zingt Pleun vooral covers, soms als een medley aan elkaar geplakt. Maar ook haar eigen single ‘I Miss You’ en ‘What Hurts the Most’, waarmee ze The Voice won. „Maar dat is óók een cover.”

Pleuns uitvoering van ‘What Hurts the Most’ tijdens de finale van The Voice.

Het liefst wil ze tijdens haar optredens een hele live band achter zich hebben staan. „Maar de bedoeling was dat ik gewoon tape-acts ging doen. Ik heb gelijk gezegd: ik wil live muzikanten. Dit is gewoon niet chill.” Nu heeft ze een compromis gesloten. Haar label heeft een gitarist voor haar gevonden, uit Gemert nota bene, een paar dorpen verderop. Hij speelt elk optreden een paar nummers mee op het podium.

Ze heeft inmiddels ook betaald gekregen, vertelt ze. Een voorschot voor dit jaar. „Het gaat niet om mega hoge bedragen”, zegt ze over haar inkomen. Ze verdient in elk geval méér dan hiervoor. „Ik had een afwasbaantje.”

Nog vóór de eerste auditie voor The Voice of Holland tekende zij, net als elke kandidaat, een overeenkomst. Een document dat kwam per mail. Ze heeft er met haar vader naar gekeken.

Wie wint komt automatisch onder contract bij 8ball Music, voor anderhalf jaar, óf de duur van drie singles. De platenmaatschappij die mede is opgericht door John de Mol, die ook aan de talentenjacht van RTL verbonden is.

Onderhandeld heeft Pleun niet. Zij was in dat stadium nog met de wedstrijd bezig.

Haar eerste single ‘I Miss You’ deed het in het begin erg goed, zegt Pleun. Maar hij zakte daarna snel. Zes weken heeft hij bij Radio 538 en Sky Radio, onderdeel van John de Mols Talpa Radio, in de lijsten gestaan. De single werd er bijna dagelijks gedraaid. Een hit werd het niet.

Pleun: „Het had beter gekund. Maar voor mij was het ook meer een experimentje eigenlijk. Aftasten, leren.” En ja, zegt ze, er zat ook erg veel haast achter. „Alle respect voor Anouk hoor, maar het was niet zo dat ik dacht: wauw, wat een monsternummer. Anders had ze het zelf wel uitgebracht.”

Bovendien is het lastig om een nummer overtuigend te zingen als je er zelf weinig bij voelt, vindt Pleun. Ze wil zelf schrijven. Háár verhaal vertellen – zingen over zware dingen. Maar ze bespeelt geen instrument en heeft geen ervaring met liedjes schrijven. Haar management heeft een „writingsessie” opgezet. Pleun heeft zich een dag, „van tien tot zes”, met een producer en een schrijver opgesloten. „Daar is wel echt iets vets uitgekomen.” En voor het eind van het jaar, is haar beloofd, mag ze een ballad uitbrengen. „Daar word ik helemaal warm van.”

November, restaurant The Lobby, Amsterdam.

Pleun filmt de bestelde flammküchen – voor haar Instagram. De afgelopen weken werd ze gebeld door journalisten: het AD en Shownieuws noemden haar als kandidaat voor het Songfestival. Pleun ontkende de geruchten niet. „Ik zei alleen dat ik er nog niets over kon zeggen.” Triomfantelijk: „Dan ben je gewoon even lekker in de picture.” Ze is niet door de Songfestivalorganisatie benaderd. Waylon gaat volgend jaar voor Nederland naar het Eurovisie Songfestival.

‘Only Now’ is vorige week uitgekomen. De ballad waaraan ze zelf meeschreef. De aandacht valt een beetje tegen. „Op de radio doet dat het gewoon niet goed. Ze hebben daar het liefst snelle, korte liedjes.” Er staan geen grote optredens meer gepland. „De nasleep van de Voice is nu echt voorbij. Ik moet het op eigen kracht gaan doen.” Het is nog niet duidelijk of 8ball Music haar contract verlengt. Een appartement in Amsterdam zit er voorlopig niet in.

De clip van ‘Only Now’.

Ze pakt haar telefoon. „Twee stukjes brood”, zegt ze hardop terwijl ze typt. Sinds een paar dagen kijkt er een lifestylecoach naar haar eetgedrag. Ze was al „een mollig kindje”, zegt ze. „I love my curves, ik wil graag een voorbeeld zijn voor vollere meiden.” Voor haar carrière, vindt ze zelf, „moet er nu echt iets vanaf”.

Terugkijkend op het afgelopen jaar, concludeert Pleun dat ze er wel wat meer van had verwacht. Die allereerste maandag in Hilversum had ze graag een plan willen maken, maar haar management wilde gáán. „Ze willen dat je zo veel mogelijk klussen aanneemt. Zo veel mogelijk gaat doen.” Pleun heeft in de hectiek al drie managers versleten. „Het klikte gewoon iedere keer niet.”

De eerste manager kreeg ze via haar label. „Het ging zo snel. Ik wist niet eens wat een manager was.” En met de twee die ze daarna kreeg toegewezen, lag ze „qua werkgebied niet op één lijn”. Het contact met Waylon is verwaterd. „Ik snap dat hij het druk heeft. Maar toch. Al is het maar af en toe een appje met ‘hoe gaat het’?”

Foto Merlijn Doomernik

Boekingsaanvragen moeten sinds kort óók langs haar. Want de Toppers in de Arena en het Prinsengrachtconcert voor kinderen mochten dan hoogtepunten zijn, vaker stond ze dit jaar op personeelsfeesten. Ze heeft tegen haar label gezegd dat ze zich niet zomaar ergens laat neerzetten. „Ik ben volgens mij de eerste die zoiets heeft gevraagd. Ik denk wel dat ze zich afvragen waar ze aan begonnen zijn.”

Na het eten kijken we op de redactie van NRC een aflevering van het nieuwe seizoen van The Voice of Holland, dat net begonnen is. De blind auditions zijn zorgvuldig voorbereid door de redactie, vertelt ze. Vóór haar eigen tv-optreden was ze al twee keer in Hilversum geweest. Kandidaten zingen meerdere nummers voor een vakjury. In overleg wordt het definitieve televisie-optreden vastgelegd: het liedje en de kleding. The Voice of Holland, zegt Pleun, ís niet het echte leven.

Een vriend vroeg haar vanmorgen of ze gelukkiger is dan voor ze The Voice of Holland won. Een antwoord had ze daar niet op. Ze weet wel dat The Voice altijd voelde als het hoogst haalbare. Ze heeft er ook „meer dan ooit” geleerd. Maar het gevecht om een plek in de muziekwereld begint pas daarna. „Nu heb ik gewonnen en sta ik nog steeds onderaan de ladder. Misschien moet ik daar aan wennen. Dat het nog steeds klimmen is.”

Talpa wilde geen vragen van NRC naar aanleiding van dit interview beantwoorden.