In beeld

Een intiem portret van een Italiaanse familie

Als professionele fotografen hun lens op hun familie richten, is dat doorgaans geen vrolijke bedoening: vaak richten ze zich op sterfelijkheid en verval. De Italiaan Francesco Neri (35) slaagt er wel in een warm portret te maken van zijn familie, waarin tradities belangrijk zijn. Zijn werk is nu te zien in film- en fotobibliotheek Die Photographische Sammlung in Keulen. Tekst Rianne van Dijck
'Dad and Paolo in a hunting shack, Casola Valsenio, 17.10.2012' Francesco Neri
'Dad and Rolando, Modigliana 3.12.2012' -- Zijn vader, grootvader en overgrootvader waren allemaal arts, en daarnaast fanatieke jagers. Francesco Neri
'Dad’s retirement day, Sant’Orsola Hospital, Bologna 15.12.2009' -- Toen zijn vader hem in 2009 vroeg een foto te maken van hem en zijn collega’s op de dag dat hij met pensioen zou gaan, realiseerde Neri zich dat hij nooit eerder zijn vader, noch zijn eigen familie had gefotografeerd. Het was de aanleiding voor een langdurig fotoproject over zijn familie. Francesco Neri
'Dad’s desk, Faenza 6.01.2015' -- Neri brengt met zijn foto’s een ode aan zijn familie en creëert een persoonlijk familiealbum waarin wij even mee mogen kijken. Francesco Neri
'Dad in front of our family house, Faenza 6.01.2015' -- Neri richt zijn lens doorgaans op buren, vrienden, arbeiders en boeren in de buurt van Faenza, de Noord-Italiaanse provinciestad waar hij geboren werd en waar hij nog steeds woont met zijn vrouw en twee kinderen. Francesco Neri
'Woodcock wings, Faenza 31.12.2014' Francesco Neri
'Mom, Faenza 23.11.2014' Francesco Neri
'Robin, Faenza 14.07.2014' Francesco Neri
'At home, Faenza 2.4.2011' -- Door ook foto’s te maken van oude familiealbums met zwart-witfamiliekiekjes van vroeger en van dressoirs waarop portretten van opa’s en oma’s, ooms en tantes, kinderen en kleinkinderen in zilveren lijstjes staan, voegt Neri een extra laag toe. Deze nostalgische beelden maken extra invoelbaar hoe de tijd verstrijkt, hoe generaties elkaar opvolgen en hoe de fotografie daar een stille getuige van is. Francesco Neri