Recensie

Sterke herstart van N.E.R.D. (tot Ed Sheeran meedoet)

N.E.R.D.s eerste album in zeven jaar, ‘No_One Ever Really Dies’, is een sterke herstart. Een vrolijk, doordacht en bij vlagen origineel album dat opnieuw overloopt van tamelijk vervreemdende beats en meedogenloos catchy ritmiek.

Een door weinigen geëvenaarde eigenzinnigheid. Dat had muziektrio N.E.R.D., ofwel Pharrell Williams, Chad Hugo en rapper Shay Haley. Wat klonken uitzonderlijk geproduceerde hittracks als ‘Lapdance’ (2002) en ‘She Wants To Move’ (2004) nieuw en spannend: een subliem gevoel voor pop, een regiment aan bijzondere beats, niet te definiëren geluidjes, uit de rock en hiphop geleende brutaliteit en geestdrift en voor alles altijd dansbaar.

Tot het vormloze laatste album Nothing in 2010 - de titel gaf het al een beetje weg. Pharrell Williams groeide solo uit tot jubelend urban-idool wiens lichtvoetige falsetzang hits als ‘Happy’ en ‘Get Lucky’ kleurde. En N.E.R.D. dommelde rustig in. Om na zeven jaar weer wakker gekust te worden door diezelfde Williams, die zich plots realiseerde toch liever in groepsverband muziek te maken. N.E.R.D sloeg weer aan het knutselen: het oude procedé, hedendaagse opnametechniek en een ruimer blikveld.

No_One Ever Really Dies, een acroniem van N.E.R.D, is een sterke herstart. Een vrolijk, doordacht en bij vlagen origineel album dat opnieuw overloopt van tamelijk vervreemdende beats, meedogenloos catchy ritmiek en rare loops en twists, zoals in ‘Rollinem 7s’ met André 3000, of het fascinerende ‘Kites’ met Kendrick Lamar en MIA.

N.E.R.D. wil nog altijd feesten, maar toont in nieuwe vorm ook strijdlust en protest. Zo wordt de soul in ‘Don’t Don’t Do it’ steeds gejaagder met Williams’ uitroep van Amerikaanse steden waar zwarte Amerikanen door politiegeweld zijn omgekomen. En zakt president Trump als graaier zachtjes weg in het zompige ‘Deep Down Body Thurst’.

Maar het zijn vooral de prominente (rap)gasten die dit album een flinke zwiep geven. Zoals de heerlijk rauw klinkende Rihanna in het briljant elastieken ‘Lemon’. Tot de bijdrage van Ed Sheeran aan het slot komt in een leeg, lui reggaevehikel: volstrekt zinloos.