Recensie

Om bijna van het puntje van je stoel van te vallen

Zo’n dertig jaar terug overdonderde de Brit Christopher Hogwood de klassieke wereld met zijn authentieke Messiah, wendbaar en bruisend van de dramatiek. Want het werk geldt dan wel officieel als oratorium, een Bijbelse vertelling op muziek, maar - zo vindt de Franse dirigent Hervé Niquet - laten we elkaar niet voor de gek houden: Händels Messiah is een opera, een sacrale opera. In zijn eigen tijd kreeg de componist de Engelse geestelijkheid er al mee op de kast, omdat hij het waagde de komst van Christus theatraal te verklanken. Niquet legde de inmiddels wat gedateerde Hogwood-versie onder het vergrootglas. Wat opvalt is de rol van de koren als stuwende krachten van het drama, dat nog niet zo eenvoudig te duiden is, want anders dan andere Händel-oratoria, Saul of Jephta bijvoorbeeld, kent de Messiah geen handeling. Maar Niquet brengt het drama muzikaal zo beeldend tot leven dat je bijna van het puntje van je stoel schuift.

    • Joost Galema