Recensie

Melodrama, maar wel mooi melodrama

Tragikomedie De eerste film die de 82-jarige Woody Allen voor Amazon Studios maakte, bevat vertrouwde Allen-ingrediënten als een liefdesdriehoek, leugens en een daad die moreel gezien niet in de haak is.

Justin Timberlake als beginnend toneelschrijver Mickey.

De nieuwste Woody Allenfilm begint met een proloog waarin het personage Mickey (Justin Timberlake) de kijker aanspreekt. Hij legt uit dat hij een beginnend toneelschrijver is en dat wat wij te zien krijgen melodrama bevat, symboliek en uitvergrote personages. Precies datgene wat komen gaat.

Wonder Wheel speelt zich af in de jaren vijftig in Coney Island, met het reuzenrad uit de titel als symbool voor zich herhalende patronen in iemands leven. Zo is Ginny (Kate Winslet) voor de tweede keer getrouwd, met kermisexploitant Humpty (Jim Belushi), maar wordt zij verliefd op strandwacht Mickey. Hun affaire komt onder druk te staan als Mickey de dochter van Humpty ontmoet, Carolina (Juno Temple). Zij vluchtte naar Coney Island om uit de klauwen te blijven van haar echtgenoot, een gevaarlijke gangster.

De eerste film die de 82-jarige Allen voor Amazon Studios maakte, bevat vertrouwde Allen-ingrediënten als een liefdesdriehoek, leugens en een daad die moreel gezien niet in de haak is, maar waarna het leven, als een reuzenrad, weer verder gaat. Wat het fris maakt, is het opvoeren van toneelauteur Mickey. Via zijn monologen tot de camera leert Allen zijn publiek met een knipoog over de regels van oud Grieks drama, vooral dat personages altijd een ‘fatal flaw’ hebben – een karakterfout die zij niet kunnen helpen maar die tot een tragedie leidt. Hier is dat Ginny’s ziekelijke jaloezie. Allen geeft haar, als in een echt toneelstuk, ook een prachtige monoloog, met Winslet gekleed in haar oude toneelkleding; ooit was zij een actrice.

Lees ook: Niet iedereen wil nog kijken naar Woody Allen

Net als in Café Society werkt Allen weer samen met meestercameraman Vittorio Storaro. Dat levert prachtig visueel vuurwerk op, met primaire kleuren die zowel gemotiveerd worden door de kermislichten als het gebruik van het liedje Red Roses for a Blue Lady. Storaro’s belichting ondersteunt het drama. Ginny wordt meestal oranje/rood belicht maar als zij over haar liefdeloze huwelijk praat verandert het licht naar kilblauw. Melodrama misschien, maar mooi melodrama.

    • André Waardenburg