Gelukkig vaker goed dan slecht

WK handbal

Nederland werd derde op het WK, aanvankelijk ondanks keepster Tess Wester, maar uiteindelijk dankzij Wester.

Angela Malestein in actie tegen Zweden tijdens de strijd om het brons op het WK in Duitsland. Foto Piroschka van de Wouw

De cijfers vellen een hard oordeel over Tess Wester, de doelvrouw van het Nederlands handbalteam. Ze speelde een wisselvallig WK in Duitsland, met meer dalen dan pieken. Wester was Wester niet. Pas zondag, in de strijd om de derde plaats tegen Zweden, stond de oude, fanatieke, gedreven en betrouwbare keepster op en legde zij in een bizarre wedstrijd met twaalf reddingen het fundament voor de 24-21 overwinning.

Wester (24) was vaak boos tijdens het WK. Omdat haar prestaties in de media kritisch werden beoordeeld. Allerminst meedogenloos, maar de keepster kon er slecht tegen. Ze reageerde kribbig – „ik ben dat gezeur van Nederland zat” – of ze weigerde botweg vragen te beantwoorden. Om nu te zeggen dat Wester professioneel met die commentaren omging, niet bepaald. Als een kind dat haar zin niet krijgt, keerde ze menigmaal haar critici verongelijkt de rug toe.

Wisselvalligheid

Perceptie en werkelijkheid lopen niet altijd parallel in de wereld van Wester. Ze mag zichzelf in slechte tijden goed vinden, dan zijn er altijd nog de statistieken om dat te corrigeren. Neem haar positie op het WK in Denemarken, twee jaar geleden. Zij was toen onmiskenbaar de beste keepster van het toernooi met een reddingpercentage van 45 procent. Twee jaar later, in Duitsland, komt Wester in niet één wedstrijd boven de 36 procent en blijft ze buiten de toptien van het keepersklassement.

Met haar wisselvalligheid stond Wester model voor het toernooiverloop van Nederland. Het ging op en neer, maar gelukkig voor Oranje vaker goed dan slecht, waarmee de derde plaats verklaard is. Maar Nederland was niet goed genoeg om aanspraak op de wereldtitel te kunnen maken.

De intrinsieke klasse van de speelsters en vooral hun vechtlust leidden uiteindelijk tot een luid bejubelde medaille. Het hoogst haalbare voor een team dat veelvuldig met zichzelf worstelde. Het kwam vooral aan op teamgeest en mentale weerbaarheid. Daarmee zit het wel goed.

Om mee te doen om de titel deden de absentie van de geblesseerde Sanne van Olphen en de zwangere Maura Visser zich gelden, maar het sterkst de vormcrisis van sterspeelster Nycke Groot. Een zware blessure voorafgaande aan het WK belette haar in topvorm te komen, een handicap die tijdens het WK werd verergerd door migraine-aanvallen.

Bij zo veel wankelmoedigheid is een betrouwbare keepster van wezenlijk belang. Met uitzondering van de laatste wedstrijd kon Wester die rol niet vervullen. De oorzaken laten zich raden, of het moet de matige vorm zijn die zij na het kampioensjaar 2016/2017 bij haar Duitse club Bietigheim etaleerde. De doorgesijpelde berichten uit Zuid-Duitsland bleken de voorbode voor haar instabiele WK.

Hoewel ze haar lippen op elkaar houdt over het incident, zou het vertrek van keeperstrainer Debbie Klijn bij het nationale team, afgelopen voorjaar, ook een oorzaak kunnen zijn. Klijn was als oud-keepster van Oranje een vertrouweling van Wester, maar werd door bondscoach Helle Thomsen op een zijspoor gezet. Thomsen had bedacht dat teammanager Carla van Dijk voortaan op de spelersbank de data moest bijhouden. Klijn zag vanaf de tribune haar meerwaarde niet en nam ontslag.

De rijzige Pool Antoni Parecki werd Klijns vervanger, maar hij geeft er vooralsnog geen blijk van Wester te kunnen inspireren, laat staan beter te laten spelen. Terwijl Parecki tijdens wedstrijden wél op de bank mocht plaatsnemen om Wester van nabij te ondersteunen. Tot een wijziging van de bankbezetting besloot Thomsen na de nederlaag in de openingswedstrijd tegen Zuid-Korea. Vanwege gebrek aan technische kennis bij de teammanager en de matige vorm van Wester besloot Thomsen de pikorde te herstellen, een ingreep die Klijn vermoedelijk als pijnlijk zal hebben ervaren.

Mogelijk een extra oorzaak van Westers onbestendigheid in het doel zou haar privéleven kunnen zijn. Wester is een bekende Nederlander geworden, die als tafeldame mag opdraven bij De Wereld Draait Door en in het uitgaansleven wordt bestormd door handtekeningenjagers en selfie-makers. Niet altijd tot haar genoegen, heeft ze laten weten. Daarnaast zijn de populaire media tot Westers’ afgrijzen bovenmatig geïnteresseerd in haar liefdesleven, iets dat haar gemoedstoestand evenmin positief bevordert. En als daar ook nog een kritische sportpers overheen komt, wordt haar dat even teveel.