Recensie

‘Breaking Beats’ is een onevenwichtige theatershow van Ntjam Rosie

‘Breaking Beats van Ntjam Rosie is een theatrale vorm van tekst, muziek, zang en dans, met een scenische opbouw. De zangeres keert terug naar Kameroen, naar haar roots.

Zangeres Ntjam Rosie in ‘Breaking Beats’ Foto Peter de Jong/ Novum

Haar geboorte in Sonkoe in Kameroen, op een bedje in de keuken van haar oma. Hoe ze als kind speelde bij de mangoboom en van dorp naar dorp trok: van haar grootmoeder naar de vele tantes die zich over haar ontfermden. Immers: „It takes a village to raise a child.”

De vertelling met videobeelden en enkele oudere Kameroense liedjes in het Bulu is een veelbelovend begin van de theatershow van zangeres Ntjam Rosie. Ze lijkt persoonlijker dan ooit te gaan zijn. Terug naar Kameroen. Dichtbij haar roots, reflectief, verhalend, van binnenuit. Een vervolg eigenlijk op haar vorige muziektheatershow Homeland waarin ze ook herinneringen ophaalde aan haar geboorteland, met de saxofonisten van het jazzkwartet Artvark.

Fijnzinnige soulmuziek met heldere, inlevende zang – dat is Ntjam Rosie’s grootste troef. Daarvoor is haar nieuwe, album Breaking Cycles de aanzet, waarop ze weer muzikale groei toont in delicate en levenslustige songs. In Breaking Beats, een theatrale vorm van tekst, muziek, zang en dans, met een scenische opbouw, wringt het echter. Tekst en verhaal blijven ver achter bij de stevige sound die de zangeres en haar band neerzetten.

Van de trommels en dansen in haar geboortedorp trekt Rosie richting de Afrikaanse diaspora. Dat levert wollige taalgebruik op als dat „de beat een lange reis heeft gemaakt en nog altijd op reis is.” Op zichzelf is er een heel interessant spoor waarin ze het behoud van de Afrikaanse identiteit centraal stelt, maar ze springt onlogisch en fragmentarisch door de geschiedenis. Thema’s als negro spirituals worden lichtjes aangestipt, het stikt van de zijsporen en onbegrijpelijke passages die schreeuwen om nadere verdieping. Al was het maar wat haar naar Nederland bracht.

Bob Marleys Redemption Song is een typerend voorbeeld. Een tekstuele misser weet ze met flair en verbazingwekkend mooie uithalen om te buigen. Waarom ze het lied echter toevoegt aan haar show? Onduidelijk. Breaking Beats is een ambiteuze, maar uiterst ambivalente voorstelling die nog wat structuur kan gebruiken.