Brieven

SCP-onderzoeK

De loonontwikkeling van een gewone Nederlander

Ik las uw artikel over het onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureu met aandacht (Zorgen over wie niet mee kan doen, 11/12). Graag zou ik met enkele van mijn eigen cijfers willen aantonen dat het heel triest is gesteld voor mensen die in de detailhandel werken.

Altijd wordt er gepraat over salarisverhoging voor mensen in het onderwijs, de zorg, maar nooit hoor je iemand over de detailhandel. Ooit heb ik zelf in de detailhandel gewerkt als verkoopster bij Juwelier Siebel. Ik begon op mijn veertigste voor een salaris van bruto 13,38 gulden per uur (omgerekend 6,07 euro) in september 1996.

In oktober 2001 verdiende ik omgerekend 8,14 euro bruto per uur en in 2002 kwam de euro. Toen ik vertrok bij Siebel in 2010 verdiende ik 9,28 euro bruto per uur. De totale salarisverhoging na veertien jaar bedroeg 3,21 euro per uur.

In de tijd van de gulden kregen we nog een salarisverhoging na vijf jaar van omgerekend 2,07 euro. Maar na de overname door een beursgenoteerd investeringsbedrijf in 2002 was het een en al droefenis. Na acht jaar bedroeg de salarisverhoging 1,14 euro.

Schijnbaar liepen we gelijk met meer bedrijven in de detailhandel. Toen ik begon met werken kon ik een nette zwarte broek voor het werk in de winkel kopen voor omgerekend 9,05 euro. Toen ik stopte na veertien jaar kostte zo’n zelfde broek 29,95 euro.

Bij Siebel kocht ik na een tijdje werken een ring voor omgerekend 57 euro; toen verdiende ik nog in guldens, maar voor de duidelijkheid reken ik het even om in euro’s. Mijn salaris was toen 6,07 euro per uur; (57 euro staat gelijk aan 9 arbeidsuren). Dezelfde ring werd nog verkocht in 2008 en kostte toen 159 euro. Mijn salaris was toen 9,28 euro, staat gelijk aan 17 arbeidsuren.

Het openbaar vervoer koste toen omgerekend 0,20 euro per ritje van huis naar Siebel. Veertien jaar later was het enkele ritje met de tram 1,68 euro.

Salarisverhoging, wel gevraagd, maar nooit gekregen, zoals zovelen in de detailhandel. Hopelijk gaan de ogen van de politici een keer open. Dit zijn onder meer de mensen die ‘de boze burgers’ worden genoemd. En dan moeten ze ook nog eens op zaterdag en zondag werken. Maar er is niemand die voor hen opkomt.

Dit zijn zo wat feiten en getallen waarmee iedereen kan begrijpen dat de mensen in de detailhandel helemaal niet hebben geprofiteerd van de welvaart. Geen wonder dat ze steeds ongelukkiger worden. Stemmen doen ze al helemaal niet meer. Wat levert het hen op. Of ze nou op de VVD of de PvdA stemmen, ze krijgen altijd minimumloon (plus een beetje).

Column Louise o. Fresco

Geen excuus voor MH17

Het is niet geheel duidelijk waar professor Fresco naar toe wil met haar column (Hoe om te gaan met het Russisch fatalisme, 13/12). Het identificeren van Russisch fatalisme als onderdeel van de Russische volksaard is interessant, maar dit doortrekken naar een advies aan Nederland – aan de regering dus – om langs die vaststelling een opening te zoeken in het MH17-onderzoek is beslist fout.

Rusland, onder meer als permanent lid van de Veiligheidsraad, is juridisch en moreel gehouden medewerking te verlenen aan het opsporen van de daders van het neerschieten van de MH17 met zijn eigen Buk-raket. Dat wapensysteem kwam uit Rusland, bevond zich wederrechtelijk op het grondgebied van de Oekraïne en is voor het neerschieten gebruikt. Dat staat vast.

Wat nog niet helemaal vast staat – althans niet publiekelijk – is op wiens bevel dit is gebeurd en wie op de knop heeft gedrukt.

Nederland zal standvastig zijn, bijvoorbeeld net zo standvastig als in de eis de Servische generaal Mladic te berechten, om dat te achterhalen. Geen enkele romantische of andere vermeende Russische karaktertrek kan uiteraard worden ingeroepen als verdediging of excuus voor de MH17-ramp.


Oud-NAVO-ambtenaar

Correcties/aanvullingen

Multifocaal

In het artikel Nu een min-bril? Dan kan je straks blind worden (13/12, p. 6) werd gesproken over „varifocus”. Dat is een merknaam, het gaat om „multifocaal”.

    • Maarten de Sitter
    • Marijke de Paauw