Opinie

    • Paulien Cornelisse

Ik zie je anders nooit

Het heeft mij enige tijd gekost om Limburg te kunnen bezoeken zonder voortdurend het gevoel te hebben ergens van beschuldigd te worden. Er zit een melodie in een Limburgse zin die, als je die op mijn geboortegrond zou gebruiken, toch echt zou betekenen dat er iets mis was gegaan en dat het jouw schuld is. Zodra je je inprent: nee, dit ís geen gekwetstheid, dan kun je gewoon weer luisteren naar wat er eigenlijk gezegd wordt. Dat is dan vaak weer heel leuk.

Echter, het volgende gesprek vond niet plaats in Limburg maar gewoon op een borrelende gelegenheid bij mij in de buurt.

Vrouw: „Hé, ben jij hier ook?”

Ik: „Ja, ik woon hier in de buurt.”

Vrouw: „O? Ik zie je anders nooit!”

Het ‘ik zie je anders nooit’ klonk heel beschuldigend. Er zijn natuurlijk mensen die zo’n beschuldiging niet aannemen en gewoon terugkaatsen met ‘moet je beter kijken!’. Maar ik antwoordde timide: „Ik woon hier toch echt al een hele tijd.”

„Hm!” zei de vrouw. Ze leek niet uit te sluiten dat ik aan het liegen was. Of dat ik niet loog, maar dan toch in ieder geval tekortschoot in gemeenschapszin.

Ik vroeg me later af wat je moet doen om zo iemand tevreden te stellen. Zeggen: „Ik zal proberen meer in de buurt rond te lopen?” Of gewoon een welgemeend en warm: „Sorry, daar gaan we verandering in brengen. Hoe heet je, waar woon je en zullen we voortaan elke donderdag samen naar zwemles gaan?”

Of zat het allemaal weer eens in mijn eigen hoofd? Ik moest denken aan een sarcastisch nepcompliment dat ik onlangs kreeg. Ik was te moe om er echt op in te gaan en deed in mijn antwoord alsof het een serieus compliment was. Dat bleek het vervolgens, o wonder, ook echt te zijn geweest.

Dus misschien was dat bij deze mevrouw ook wel het geval. Gewoon van harte verbaasd dat ik in de buurt woonde. Misschien kwam ze wel uit Limburg.

Paulien Cornelisse is cabaretier en schrijver.
    • Paulien Cornelisse