Hij schrok niet terug voor een dubieuze cliënt

Foto Frank Jansen

Wie oud-collega’s spreekt over advocaat Ad Westendorp krijgt een beeld van twee verschillende mensen. Een vlotte man die altijd wel een grap paraat had om cliënten gerust te stellen, iemand die waar nodig het ijs kon breken met officieren of rechters, die moeiteloos de media kon bespelen. Maar ook iemand die serieus was, leefde voor zijn werk, gesloten was over zijn privéleven, niet dronk, niet rookte.

„Ad was dat jonge manneke dat in 1984 het kantoor binnen kwam lopen waar ik werkte”, zegt Michael Mantz. Hij vroeg zich toen nog af of het met hem wel iets ging worden in de advocatuur. Twee jaar later hadden ze samen een kantoor. Vooral de interesse voor pro deo zaken bracht hen samen: ze waren misschien niet zo van „dat wetenschappelijke gedoe”, zegt Mantz, maar hadden des te meer medeleven met hun cliënten. „Misschien waren we meer veredelde maatschappelijk werkers.”

Westendorps belangrijkste zaak was waarschijnlijk de Toetanchamon-zaak, waarbij hij Evert Hendrik ‘Eef’ Hoos bijstond, die werd verdacht van aanslagen op personen die zijn incassobedrijf Toetanchamon tegenwerkten. „Hoos was wel zo’n baasje waarvan ik dacht: moeten we die nou wel binnenhalen?”, zegt Mantz. „Maar Ad hield van zo’n uitdaging, van hard werken.”

Hard werken deed hij ook toen hij in 1995 een kantoor startte met Pieter Hoogendam. Zelfs toen zijn vrouw ernstig ziek werd, en in 2004 overleed, werkte hij door. „Daar heb ik altijd respect voor gehad”, zegt Hoogendam. „Hij liet het nooit zo ver komen dat de sfeer op het werk onder zijn privéleven ging lijden.” Praten over de problemen thuis deed Westendorp niet; hij bleef lachen. Hoogendam: „Hij kon goed maskeren.”

Westendorp hield zijn persoonlijke kant sowieso verborgen, zegt Mantz. Hoewel zij goed met elkaar omgingen, zelfs vrienden waren, kwamen ze niet bij elkaar over de vloer. „Ad was gewoon niet iemand met wie je even ging barbecuen.” Wat ze wel af en toe deden was muziek maken: Westendorp speelde aardig contrabas en deed een enkele keer mee in Mantz’ zigeunerorkest. Eigenlijk kan je Westendorp als persoon misschien wel het beste omschrijven als een bas, zegt Mantz: een vaste kracht, waar je altijd op kunt rekenen, en die je erg mist als hij er niet meer is.

    • Doortje Smithuijsen