Waar aten we dit jaar het lekkerste in Rotterdam?

Pionieren en mainstream naderen elkaar in culinair Rotterdam. Een terugblik op dit jaar uit eten in Rotterdam van twee culinair recensenten.

In de deze week verschenen Michelingids 2018 telt Rotterdam drie tweesterrenrestaurants en (als we Capelle aan den IJssel en De Zweth voor het gemak tot Rotterdam rekenen) zes restaurants met één ster. Dat zijn er per saldo net zo veel als in de vorige gids.

De ster die Michelin schrapte wegens sluiting van Restaurant Wereldmuseum wordt gecompenseerd door de nieuwe ster voor Fitzgerald van Danny Gonzalez en Remco Kuijpers. Zo blijft de onderscheiding min of meer in de familie, want Gonzalez en Kuijpers werkten, voordat ze samen Fitzgerald begonnen, bij Wereldmuseum onder chef-kok Wim Severein. Die begint op zijn beurt eind maart zijn nieuwe zaak, The Millèn, op de eerste verdieping van het Marriott Hotel.

Dit alles is symbolisch voor hoe Rotterdam er in culinair opzicht voor staat: consolidatie is het woord. De opwinding die nog maar een paar jaar geleden door de stad gonsde, is afgezwakt tot een nauwelijks waarneembaar achtergrondgeruis. De voorhoede van toen is de nieuwe middenmoot. Zeker, er gaan nog vaak genoeg nieuwe tenten open, maar niet zelden is het meer van hetzelfde. Gapend gaan we aan de zoveelste hamburgerzaak voorbij, sushi’s zijn een industrie geworden, bistronomie vinden we zó 2015.

Zeker, er gaan nog vaak genoeg nieuwe tenten open, maar niet zelden is het meer van hetzelfde

Gelukkig zijn er die stabiele factoren als François Geurds (zijn restaurant heeft twee sterren, zijn FG Foodlab één en zijn FG Bistro een Bib Gourmand, waarmee Michelin zaken onderscheidt die voor minder dan 37 euro een uitstekende maaltijd bereiden), Erik van Loo (Parkheuvel, twee sterren), Fred Mustert (Fred, twee sterren), Gert Blom (Amarone, al tien jaar één ster) en Mario Ridder (Joelia, één ster) die het Rotterdamse vaandel hoog houden.

Wat ons, terugkijkend op het afgelopen jaar, als culinair recensent opvalt, is dat we het meest werden verrast door restaurants buiten de stad. Le Marais in Maassluis (overigens met Rotterdamse roots), De Ertepeller in Papendrecht en De Kop van ’t Land in Dordrecht waardeerden we, schoolmeesters die we zijn, respectievelijk met een 8, een 9 en een 9.

Zijn wij milder in de regio of is daar de neiging om aansluiting te zoeken bij de mainstream minder groot? Dat zou veronderstellen dat het in Rotterdam alleen maar mainstream is en dat is absoluut niet het geval. Alleen al in de laatste twee maanden van 2017 scoorden in onze wekelijkse recensie By Jarmusch op de Goudsesingel een 8½ en Nixy & Lexy Chinese Breakfast in de Markthal een 8-, zaken dus die er in onze ogen uit springen. Ze zoeken binnen hun culinaire niche de grenzen op, zoals ook Ayla en The Suicide Club doen.

Jarmusch:

Van beide zaken stond niet toevallig Marnix Benschop aan de wieg. Hij is nu de Nixy van Nixy & Lexy – ook onder de jongere chefs kom je vaak dezelfde namen tegen. Dat Ayla dit jaar debuteerde bij de Bib Gourmands betekent wel dat pionieren en mainstream elkaar in Rotterdam steeds meer beginnen te naderen.

Is dat erg?

Welnee, maar als beroepseters zijn we altijd op zoek naar wat nieuw is, verrassend, gedurfd – en ook nog lekker natuurlijk. Hoe graag laten we ons niet van onze stoel blazen, en hoe weinig gebeurt dat. We willen een gerecht met smoel, we willen de chef proeven zoals je in één zin je lievelingsauteur herkent, zoals je aan één scène genoeg hebt om te weten wie de regisseur is, aan één gitaarlick wie de gitarist.

Zulke chefs zijn er wel degelijk in Rotterdam. De GaultMillau, de andere gids van Franse oorsprong, noteerde dit jaar de restaurants De Jong en Lux als nieuwkomers met respectievelijk 15 en 12 punten (van de 20). De eigenzinnige chefs Jim de Jong en Milan Gataric gaan hun eigen weg en binden daarmee een publiek aan zich dat het niet per se moet hebben van koks die alleen maar willen behagen.

Waarmee geen kwaad woord is gezegd over chefs die willen behagen. Chefs móeten behagen, punt. Maar niet steeds met hetzelfde trucje, want als ze ons niet af en toe een tik verkopen, vervallen we in gezapigheid.

    • Frank van Dijl
    • Wim de Jong