Recensie

Thaise bar is hip met veel vega – maar wat een harde muziek

Journalist en recensent Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

Remco Koers

Het is grappig om te zien hoe zich in een mum van tijd veel Aziatische eetbars in de Pijp hebben gevestigd – het horeca-antwoord op de jonge populatie met veel vrije tijd en een beetje geld. De Japanner in de Albert Cuypstraat met betaalbare sushi, het tweede filiaal van ramenbar Fou Fow Ramen, Shanghai Bistro (onlangs in deze rubriek) met verfijnde Chinese hapjes en Soi74.

Soi74 is een eetbar met Thais eten zonder dat er een Thai aan te pas komt, het is van twee Nederlandse jongemannen die in Thailand fantastische vakanties beleefden. Dus geen goud en glitter, olifanten of knikkende poezen in het raam, maar een hippe bar met ruig meubilair, harde muziek, cocktails, biertjes en jonge mensen in de bediening. Het publiek is voornamelijk jong, Hendrik Groen zou horendol worden van de muziek en het er nog geen half uur uithouden.

Wij balanceren op de rand van de leeftijdsafgrond en bouncen nog een beetje mee, vooral op de hits die we kennen uit onze jonge jaren. En verder breken we onze rug op de Spartaanse barkrukken (de tafeltjes met ‘gewone’ stoelen boven zijn allemaal vol).

De bediening is goed gemutst, we bestellen een drankje: witte wijn (pinot grigio, 4,95) – veel wijnen komen van Grapedistrict en worden vermeld met ‘goed’ en ‘nog beter’ – en Thai ’n Stormy (8,50), een lekkere cocktail van rum, gemberbier, verse gember en limoen. Daar nemen we als appetizer wat naanbrood met mangochutney (4,50), saté lemongrass (5,-) en Tom Yam Goong (8,-) bij.

Met het Indiaas naanbrood is niks mis, die komt van de groothandel en hoeft alleen maar opgepiept te worden, de chutney is prima. De saté is een beetje vreemd: de pindasaus is wel lekker, pittig en vol stukjes pinda, maar de kip zelf is niet wat we verwachten; zo’n lekker geroosterd stukje krokante kip aan een stokje. Dit zijn eerder brokjes slappe kip die van het stokje afvallen. Magnetron? Dit hoeft toch helemaal niet zo. De Tom Yam Goong is heerlijke, krachtige kippenbouillon, fris door limoenblad en citroengras, vers en niet te pittig, met garnalen (goong), royaal is zo’n klein kommetje niet.

Sympathiek

We krijgen de hoofdgerechten: een Thaise curry massaman (8,-) waar we ook garnalen bij bestellen (+ 2,50) en noun (8,-). De curry heeft de vijf k-kruiden (koriander, kaneel, kardemon, kruidnagel en komijn) en verder flink wat aardappel en dus garnalen. Best lekker, het vult goed; deze kruiden zijn troostrijk op een gure avond. Het andere hoofdgerecht, de noun (grofgehakte pinda’s, groene boontjes en baby-maïs) is een soort groenteprutje met zoete chilipasta. Het doet een beetje denken aan Surinaams/Indische petjel maar dan zoeter; deze portie is vooral te weinig voor een hoofdgerecht. De rijst, prima gekookt, is er wel in overvloed en komt in een mooi timbaaltje. We sluiten af met chocoladetaart (5,-), huisgemaakt en aanbevolen door de jongen in de bediening. Deze is vol en smeuïg, maar lijkt meer op een brownie met chiliflakes dan een chocoladetaart.

Wat heel goed werkt bij deze zaak is dat alle gerechten in de basis zonder vlees of vis zijn, je bestelt tegen bijbetaling vlees, vis, garnalen of tofu bij. Dit maakt Soi74 dé plek voor vegetariërs, veganisten, flexitariërs, maar ook carnivoren. En als je iets kleins wil eten is Soi74 best goedkoop; dan hou je het bij een hoofdgerecht zonder vlees of vis (8 euro). Maar als je ‘echt’ gaat eten valt het tegen. Bij de bekendste Thai in de stad, Bird op de Zeedijk, aten we een vergelijkbaar menu (saté, soep en curry met garnalen) voor 18,50. Hier komt dat op 23,50.

We vinden Soi74 best een sympathiek zaakje, maar er zijn zoveel betere Thaise restaurants in de stad waar zoveel evenwichtiger en liefdevoller Thais gekookt wordt. En nee, daar is het niet hip. En ja, daar wordt de muziek soms verzorgd door Piet Panfluit.

Maar die klinkt dan tenminste een stuk zachter.

    • Petra Possel