‘Stedelijk Museum zet deur naar de toekomst wijd open’

Reacties op Stedelijk Base

Vandaag kwamen ook al enkele andere media met hun, veelal positieve, besprekingen van de nieuwe inrichting van de vaste collectie van het Stedelijk Museum.

De nieuwe inrichting van het Stedelijk door Rem Koolhaas en Beatrix Ruf. Foto Lars van den Brink

De Telegraaf

„Die eclectische manier van presenteren, zoals we gewend zijn van de grote beurzen als Tefaf, Art Basel en PAN, waarbij schilderijen naast posters, stoelen of een vaas hangen als gelijkwaardige grootheden, heeft duidelijk school gemaakt en heeft nu ook het museum bereikt. Dat is even wennen. Want weg is de rust en de ruimte voor contemplatie. Je weet bijna niet waar je kijken moet, zoveel is er in de nieuwbouw bijeen gebracht.”

Lees ook de recensie van NRC (4 ballen): Stedelijk Museum maakt van kunst kijken googlen

[...] Op de bovenetage met zijn klassieke museumzalen is er echter wel meer ademruimte. De kunstwerken - van Jeff Koons, Keith Haring, Damien Hirst - zijn er iets minder hutjemutje op elkaar geplaatst. Het gevoel dat je over een kunstbeurs loopt, is hier verdwenen. Dat is stiekem wel zo fijn. Het is te prijzen dat het Stedelijk, dat net als alle andere musea voor moderne en hedendaagse kunst in de wereld worstelt met de vraag ‘hoe tonen we onze vaste collectie?’ bereid is de vaste gewoonten los te laten en vrijelijk te experimenteren. De kunstgeschiedenis hervertellen met nieuwe verhalen is mooi, maar een overdosis beelden en informatie kan ook averechts werken. Af en toe iets verbijzonderen door een schilderij alleen in een lege ruimte hangen, kan echt geen kwaad.

De Telegraaf geeft geen ballen.

De Volkskrant

„Wie nu de trap afdaalt, vol van droombeelden van wat mogelijk zou zijn, de diepte in, zal wellicht even moeten slikken. Spectaculair? Duizelingwekkend? Wauw? Nee, het eerste opzicht is ontnuchterend. De dunne wanden van roomwit en donkergrijs staal zijn zelfs haast onzichtbaar. De overdaad aan bekende werken oogt eerder geruststellend dan spectaculair. En ach, dat gebrek aan daglicht, waarover zou je je druk maken?

Lees ook het interview met Rem Koolhaas: ‘Je kunt focussen op meerdere beelden tegelijk’

[...] De collectie wordt als de Drie Dwaze Dagen in een pop-upmuseum getoond, een openbare depotpresentatie, die niettemin laat zien wat het Stedelijk aan rijkdom in huis heeft. Want daar alleen al ligt de ware waarde in: afgestoft en gerangschikt zonder de gewijde aandacht waarmee het altijd werd omgeven. Wat past in de tijd, verfrissend oogt en, belangrijker, de deur naar de toekomst wijd open zet. De verzameling als een magazijn van artistieke mogelijkheden en gestolde tijdsbeelden, uit voorraad leverbaar en op te vragen voor nieuwe mogelijkheden en toepassingen - het is een functie die je van een museumcollectie als van het Stedelijk mag verwachten, zeker als het straks weer een nieuwe directeur heeft.”

De Volkskrant geeft 4 ballen in het artikel Nieuwe collectiepresentatie Stedelijk zet deur naar de toekomst open

Metropolis M

„Het leven is hectisch in Koolhaas’ collectiestad. De gehele ruimte mag open zijn, per afdeling of hoekje is hij toch vooral vrij klein. Grote werken delven het onderspit, ze zijn afwezig of moeten het doen met weinig ademruimte. Enkele XL-formaten moeten het gezelschap verdragen van pal erop gehangen buren, wat wel even wennen is, voor die werken en voor ons, het publiek.

[...] Voor een museum dat zijn modernistische voorgeschiedenis altijd heeft gekoesterd en graag dicht aan de borst hield, is die beweging naar een postmodern wereldbeeld niet zonder betekenis. Misschien zelfs een vorm van zelfvervreemding, met nog ongewisse consequenties. Want hoe waardevast is een collectie die een eenduidige interpretatie van de kunstgeschiedenis bestrijdt en een meer nivellerende omgang met het voorheen in vrij extreme mate verbijzonderde beeld promoot?”

Vakblad Metropolis M geeft geen ballen in het artikel Base Values - De nieuwe vaste opstelling van het Stedelijk