opinie

    • Youp van 't Hek

Moskees

Soms vaart er een groot geluk in mij. Het begon afgelopen maandag toen een stuk of wat sneeuwvlokjes ons land ontwrichtten. Al die schoolkrantjournalisten die meteen klaar stonden op overvolle perrons, bij urenlange recordfiles of naast moedeloze wachtrijen op onze nationale luchthaven. En dit allemaal om ons kijkers en luisteraars op een iets te hoge en vooral harde Gerri Eickhof-toon te melden dat het perron overvol was, de file extreem lang en dat het daar in de vertrekhal één grote chaos was. En helemaal heerlijk waren de beetje angstige presentatoren in de warme Hilversumse studio’s die de moedige kleumreporters bedankten voor het belangrijke laatste nieuws. En toen we ook nog het dwingende advies kregen niet de weg op te gaan als het niet nodig was en de overheidsveldbedjes alvast tevoorschijn werden getoverd om gestrande forenzen op te vangen, was ik zo intens gelukkig. Die polderpaniek. Dat je in een paar uur tijd je land zo door en door leert kennen. Hoe moet dat als er binnenkort een oorlog uitbreekt?

Zelf mocht ik maandag in Rotterdam spelen en omdat het sneeuwde ging ik wat eerder weg. Daardoor was ik, net als mijn verstandige muzikanten en technici, ruim op tijd in het theater. Daar gloeide de telefoon. Of het doorging? Ja, het ging door. Volgens een meneer was dat een regelrechte schande en als er verkeersdoden vielen dan was dat de schuld van Youpie. Goeie humor! Alleen jammer dat de schat het meende. ’s Avonds zijn we een half uurtje later begonnen en uiteindelijk waren 700 van de 900 stoelen bezet. Kon ik ook eens voelen wat veel van mijn collega’s dagelijks meemaken: een zaal met wakken.

Waarom word ik toch zo vrolijk van mijn medeburgers in sneeuwnood? Vooral zo’n kantoortype dat zich licht panisch afvraagt of hij wel thuis zal slapen op Zwenkgras 66. Voor het eerst in al die jaren dreigt hij niet achter Kaap Kont in zijn muffe IKEA-sponde te belanden. In plaats van dat de man juichend in een vreemd kroegje een avontuurlijk gesprek aanknoopt met een aantrekkelijk, eveneens gestrand kantoordingetje, kijkt hij als een volleerde Willem Barentsz op Nova Zembla in de camera. Hij staat op Utrecht Centraal.

Wat dat betreft hebben we zo’n leuk land. Ik werd helemaal blij toen ik een Fin op Schiphol de slappe lach zag krijgen omdat ons koninkrijk geheel ontwricht was door die paar vlokken natte blubber.

Dit was maandag. Maar donderdag werd ik nog tien keer zo vrolijk. Toen hoorde ik op de radio de (inmiddels ook alweer door Geert weggestuurde) lijsttrekker van de PVV in Rotterdam zeggen dat de moskees Rotterdam uit moesten. Dat de schat, die bij een clubje hoort dat buitenlanders graag de maat neemt, het over moskees had vond ik zo geestig. Hij stond ook voor een van de Rotterdamse moskees. Bij zijn geboorte heeft zijn moeder ongetwijfeld wees gehad. Perswees.

Maar deze man is dus alweer weg. Klein uurtje politicus geweest. Ik word zo bodemloos blij van dit politieke gewriemel. Zeker toen ik zag dat achter de PVV’ers een clubje van de Turkse splinter DENK zich gemeld had. Die mochten ook hun zegje doen tegen het journaille dat een paar dagen eerder nog het leven geriskeerd had in de Hollandse sneeuwstormen. Waar was onze Thierry eigenlijk? Die hoort toch ook bij dit soort dwergenfeestjes? Niet in de Kamer. Ik begrijp dat hij zich daar zelden of nooit vertoont. Te druk met pianoles? Wat zal die Roemer blij zijn dat-ie niet meer mee hoeft te doen aan deze onzin.

Maar wat hebben we toch een lekker land! Diezelfde donderdagavond keken 2,2 miljoen weldoorvoede kijkers naar het huwelijk van onze nationale troetelhomo Gordon. Een huwelijk dat helaas niet doorging. Waarom niet? Gordon wilde eerlijk zijn. Vooral tegenover zichzelf. En als je dikke buik niet één grote vlindertuin is dan moet je niet trouwen. Zeker niet als je twee lege stoelen voor je overleden ouders hebt neergezet. Dat is het mooie van Gordon. Eén brok oprechtheid. En wat ontzettend goed dat mijn vriend Erland Galjaard van RTL hier zendtijd voor heeft ingeruimd. En wat ben ik blij voor hem en vooral ook voor de adverteerders dat het donderdag niet sneeuwde. Want stel dat niemand dit had kunnen zien. Dat zou pas een drama zijn geweest.

    • Youp van 't Hek