Opinie

    • Bas Heijne

Kippenhok

Arm Rotterdam – deze week kwam een foto voorbij van Geert Wilders voor de Essalam-moskee, met naast hem een onbekende man. Het bleek zijn lijsttrekker voor de komende gemeenteraadsverkiezingen, een oud-militair, die „in het Midden-Oosten” had gevochten. De man had geen enkele politieke ervaring, maar gelukkig wel een visie: „Leefbaar heeft het vier jaar verprutst. Rotterdam moet weer van de Rotterdammers worden. De islamisering moet stoppen.” Achter de mannen, keurig gescheiden door een lint, politieman erbij, stond een delegatie van Denk, die met een paar trotse Nederlandse vlaggen stond te zwaaien.

Vrijdag trok Wilders zijn gedroomde kandidaat alweer terug. De Volkskrant berichtte dat de man in een podcast had gezegd van Nederland een etnisch homogene staat te willen maken – dus niet alleen alle moslims eruit, maar alles met een kleur: „In een stad als Rotterdam, waar ik vandaan kom, zie je grotendeels alleen maar negers met Nederlandse jonge vrouwen. Dat is het grote gevaar.” Een extreem extreem-rechtse racist, dus – dit gaat nog groot worden.

Eerder had de Rotterdamse D66-lijsttrekker Saïd Kasmi al tegenover de Volkskrant uitgehaald: „Wilders heeft hier niets te zoeken. Dit is de stad van mouwen opstropen en aanpakken. Wilders heeft in twaalf jaar PVV niets gepresteerd, behalve het spuien van angst en verdeeldheid.” De onvermijdelijke afsluiter: „In Rotterdam moeten we niet tegenover elkaar staan, maar naast elkaar.”

De PVV gaat in Rotterdam de strijd aan met Leefbaar en Forum voor Democratie; Denk beconcurreert dan weer de islamitische stadspartij Nida. Volgens de verslaggever van de Volkskrant beloven de verkiezingen een „spektakel” te worden.

Ik zou zeggen: een kippenhok. Hebben we er zin in? Het is even genieten, maar op een gegeven moment is de popcorn op.

Zo zal het in Rotterdam gaan: te veel partijen die om aandacht strijden en elkaar voor de voeten lopen. Te veel partijen die zich moeten profileren tegenover hun extreme tegenpolen, maar ook tegenover de partijen die op hen lijken en in dezelfde vijver van de onvrede vissen. Dat wordt dus zoeken naar de overtreffende trap. Reken maar dat de hyperbolenmachine op volle toeren gaat draaien. De komende weken wordt ons een inktzwart beeld van de Maasstad voorgeschoteld, bestuurd door hopeloze politieke prutsers, verloederd en doortrokken van haat, op het punt overspoeld te worden door islamitische horden of extreem-rechtse onruststokers. En veel betekenisloze slogans over Rotterdam dat weer van de Rotterdammers moet worden, niet lullen maar poetsen, schouder aan schouder staan – en heel veel foto’s van moskeeën. De islam is voor de Nederlandse politiek wat de Shark Week is voor Discovery Channel – altijd goed voor de kijkcijfers.

De afgelopen week was er verbazing over het rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau, waaruit bleek dat een enorm percentage van de Nederlandse bevolking tevreden en gelukkig is – vooral met zichzelf, een klein beetje minder met de samenleving. Al dat politieke gekrijs over vijf voor twaalf en ons weggegeven mooie landje op de rand van de afgrond, het bedient ongeveer eenzesde van de bevolking. De rest geniet redelijk onverstoorbaar van zijn leven.

Schreeuw lekker door tegen elkaar, wij gaan gewoon onze gang.

Eerlijk gezegd is dat ook de indruk die je krijgt als je door Nederland reist. Problemen genoeg, maar die zijn er om aangepakt te worden. Het is juist de retorische gekte van Wilders en zijn navolgers die ervoor zorgt dat zijn kiezers steeds verder zijn afgedreven van de samenleving. Eindeloos wordt op het gevoel ingespeeld, de romantische hysterie over de ondergang van het avondland wordt steeds verder opgevoerd, maar de praktische organisatie blijft achter.

En het vuurwerk knalde al niet meer – voor januari heeft Wilders een grote demonstratie aangekondigd op het Malieveld. Tegen Rutte III, tegen de islamisering en de „discriminatie van Nederlanders”. De meeste Nederlanders zullen iets beters te doen hebben.

Politiek is het een oppositie van niks. Als het bij dit soort leeg theater blijft, kan Rutte III rustig achteroverleunen, met het rapport van het SCP op schoot. Maar De sociale staat van Nederland stelt ook dat de scheidslijnen die er zijn, steeds dieper getrokken worden. Eenzesde is een flink deel van de bevolking. Het gevaar is dat de gevestigde politiek die achterblijvers achteloos aan de holle schreeuwers overlaat – laat ze, die zullen bestuurlijk toch geen deuk in een pakje boter slaan. Behalve cynisch is dat ook gevaarlijk.

Bas Heijne schrijft elke week een column op deze plaats.
    • Bas Heijne