Column

De kneepjes van Hoffman

Dankzij #MeToo was het opeens de moeite waard om de tv-film Death of a Salesman van Volker Schlöndorff uit 1985 op te zoeken. Het is een bewerking van het befaamde, gelijknamige toneelstuk van Arthur Miller. De hoofdrollen worden gespeeld door Dustin Hoffman als de wanhopige handelsreiziger Willy Loman en de dan al weergaloze John Malkovich als diens opstandige zoon Biff.

Maar het is een opvallende bijrol die me tot deze column inspireert: die van de jonge, onbekende actrice Kathryn Rossetter die Lomans maîtresse speelt. Dat deed ze in de toneelopvoeringen op onder meer Broadway en in de kort daarna gemaakte tv-film. Ruim dertig jaar later is Rossetter een van de vrouwen die de nu 80-jarige Hoffman beschuldigen van seksueel misbruik.

The Hollywood Reporter liet Rossetter uitgebreid haar verhaal vertellen. Zij kwam ermee nadat Anna Graham Hunter had verklaard dat ze als 17-jarige productie-assistente op de set van de filmproductie was aangerand door Hoffman. Hier volgt Rossetters verslag van haar ervaringen.

Rossetter was een onervaren actrice toen ze in 1983 de rol kreeg aangeboden. Hoffman was gecharmeerd van haar manier van lachen. Die lach was belangrijk in de twee scènes met de maîtresse, omdat daarmee de herinneringen van Loman aan hun samenzijn beginnen. Hoffman nodigde Rossetter thuis uit om haar aan zijn vrouw voor te stellen. „Hij was mijn held”, schrijft Rossetter, maar dat beeld verandert snel als hij haar meeneemt naar zijn hotelkamer en vraagt om zijn rug te masseren. Ze doet het met tegenzin.

Haar twee scènes met Hoffman moet ze op toneel zelf inleiden, onzichtbaar en half gekleed staande achter een microfoon in een hoek van het toneel. Dicht achter haar zit Hoffman in een stoel te wachten tot hij op moet. Bij een voorstelling in Chicago voelt zij – terwijl het publiek naar haar luistert – opeens zijn handen op haar dijen. Bij een andere voorstelling merkt ze hoe hij met zijn vingers in haar gaat.

Huilend en depressief gaat ze vaak naar huis. „Ik deed alles om hem te stoppen. Ik probeerde het weg te lachen, ik gaf hem een tik, ik smeekte hem met tranen in de ogen om ermee op te houden. Het baatte niet.”

Hoffman had ook de gewoonte om op feestjes na de voorstelling foto’s van hen te laten maken, kort nadat hij haar even in een borst had geknepen. Eén keer was de fotograaf hem te snel af en werd hij gefotografeerd terwijl hij kneep.

Die gênante foto staat boven het artikel en herinnerde mij aan een korte scène aan het begin van de film, als Willy Loman thuis met zijn vrouw zit te praten en onverwacht met zijn hand in haar badjas duikt om haar rechterborst te beroeren. Stond het in het script of was het een ingeving van Hoffman? We kunnen het de Engelse actrice Kate Reid niet meer vragen, want zij is dood. Millers toneelaanwijzingen bevatten in ieder geval niet zo’n hint.

Hoffman heeft niet gereageerd op de beschuldigingen van Kathryn Rossetter. Andere actrices en acteurs zeiden dat ze zich dergelijk gedrag van Hoffman niet kunnen herinneren. Na de aanklacht van Anna Graham Hunter zei Hoffman: „Het spijt me. Het is geen goede afspiegeling van wie ik ben.”

Het type ontwijkende smoes dat zijn positie niet sterker maakt