Column

Straatgevecht Wilders en Kuzu: twee ballen

Omdat ook straattheater een serieuze recensie verdient, ging ik naar de Essalam-moskee. Daar kwam Wilders op de stoep zijn Rotterdamse lijsttrekker presenteren. Het was echt dievenweer, totaal niet geschikt voor openluchttoneel. Toch was er publiek. Met camera’s en microfoons schuilde het onder het afdakje van een zorginstelling.

Een half uur voor aanvang. Nog tijd dus voor koffie. Bij de Turkse bakker Simit Sarayi was het verrassend druk: zo’n twintig man en vrouw, allemaal in dezelfde witte jasjes en met turquoise mutsjes op: Denk. Het leek een studentenjaarclub die op het punt stond kattenkwaad uit te halen. Alleen de leider, Tunahan Kuzu, droeg geen clubjasje, en nipte buiten onder de luifel van z’n thee, naast twee rokende clubgenoten. Een derde kwam Nederlandse vlaggen brengen. Patrouillebusjes trokken stapvoets hun rondjes door de gietregen.

Op de stoep bij de moskee is het ineens droog, tien minuutjes later. Het publiek, ongeduldig, stormt meteen op de staplaatsen af, bij een afzetlint, en richten hun camera’s op de weg. Daar passeren weliswaar allerlei politievoertuigen, maar de steracteur is nog nergens. Zelfs op de gezichten van de politie stijgt de spanning.

Dan ineens draaien alle camera’s één slag om. Daar komen ze, vanaf de moskee, in een optocht met opgestoken vlaggen: het jaarclubje. Kuzu, Öztürk en Azarkan in zwarte jassen voorop tussen het wit. Zelden heb ik drie mannen met zo’n big smile gezien. Verrassing! Jaja, zij gaan ook meedoen in Rotterdam, vertellen ze het toegezwermde publiek. Dat weer uiteenvalt als er drie geblindeerde wagens arriveren.

Iemand van Denk regelt intussen bij de politie dat er inderhaast een extra afzetlint komt: precies áchter Wilders. Ineens is er dus een vóór- en een achtertoneel, waar Denk-aanhangers op een rijtje gaan staan. En maar grijnzen. Ze trekken nog net geen lange neuzen.

Wilders kijkt twee keer achterom. Hij ziet er vermoeid uit, mat. „Geert, kom samen koffiedrinken, in de moskee!” roept Azarkan, zichzelf filmend met z’n mobiel.

Oké, ik snap het concept. Dit grasveldje, met alleen een dooiende klomp sneeuw tussen Denk en PVV in, moet dus ons gepolariseerde land symboliseren. Wilders hoopte hier op weerstand te stuiten, zodat hij kon zeggen: kijk eens, hoe vijandig de vijand is. Kuzu gaf de uitgestoken hand als wapen. En hij nodigde het publiek uit voor koffie in de moskee.

Ach ja. Die verrassing was een aardig idee, maar aan weerszijden van het lint werd ze uiteindelijk te voorbedacht, te doorzichtig, deze voorstelling. Ik geef haar twee ballen. Voor elke hoofdrolspeler eentje.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek elke vrijdag een column