Opinie

    • Arjen Fortuin

Vooral lege grappen tijdens roast van Giel Beelen

Zap Bij een roast moet je iemand afzeiken zonder dat je kwaad bent, maar omdat het format het van je vraagt. Tijdens ‘The Roast of Giel Beelen’ was er iemand aanwezig die wél belangrijk vond wat ze zei: Sylvana Simons.

Giel Beelen en Sylvana Simons tijdens The Roast of Giel Beelen (Comedy Central)

Meestal biedt Comedy Central een met algoritmische precisie uitgevoerde afwisseling van oude en iets minder oude comedyseries, die dienen als aanloop naar opgewarmde kliekjes uit Amerikaanse avondshows. Woensdag hadden ze zelf een programma gemaakt: The Roast of Giel Beelen.

De roast is ‘overgewaaid uit Amerika’. Net als kinderobesitas, de atoombom en de nepvechtshows van All Star Wrestling. Het recept is eenvoudig: neem een celebrity (of anders een ‘bekende Nederlander’), zet deze op een podium en laat een groep andere bekenden bij toerbeurt beledigende grappen maken. Twittertje spelen, maar dan in avondkleding.

Kip aan het spit was Giel Beelen, de dj die al twintig jaar op gezette tijden de burgerij op stang jaagt (en Sylvana Simons, maar daarover straks meer). De roast gedijt bij pseudo-omstredenheid: iemand die wel mensen boos maakt, maar aan wie niemand écht een hekel heeft. (Vorig jaar was Gordon het braadsel van dienst.) Want het moet wel een geintje blijven. We only roast the ones we love. Het resultaat: iemand afzeiken zonder dat je kwaad bent, maar omdat het format het van je vraagt. Als je er te lang over nadenkt wordt het heel treurig.

De aankleding was omroepchique, waarbij ook het publiek zich had opgedoft en de hoofdpersoon door twee vrouwen in stoeipakjes naar zijn stoel op het podium werd geleid. Voor de bereiding van Beelen waren zeven mannen en twee vrouwen opgeroepen, die niet alleen de dj op de korrel namen, maar ook elkaar. Goed voor de variatie, maar daardoor kregen we steeds ongeveer dezelfde grappen te horen over dezelfde mensen. Je bent oud! Of dik, lelijk, klein, onbekend, drankzuchtig, altijd aan het zeuren, net een man, altijd in de weer met zwarte vrouwen, altijd in de weer met witte mannen, of - de ultieme stoplap – talentloos.

Je zou er legegrappenobesitas van krijgen. Voor de kijker dreigde een lange zit vol zelfverwijt: een man kan toch vooraf bedenken dat het leven te kort is om anderhalf uur aan de feilen van Giel Beelen te besteden?

Gelukkig waren er onder de roasters drie professionele comedians: Soundos El Ahmadi, Henry van Loon en Peter Pannekoek – zij waren slim in het midden geprogrammeerd zodat er op het moment dat je er genoeg van kreeg, er toch nog wat te lachen viel. De meest ware grap werd vervolgens gemaakt door YouTuber Kaj van der Ree, die de gelauwerde Peter Pannekoek na diens optreden vergeleek met „een hoogbegaafd kind dat in een VMBO-klas zit te glimmen dat hij weer de beste is”.

Was er dan helemaal niemand iets méénde in deze verbale variant van All Star Wrestling? Sylvana Simons was er. Voor haar was de lol er een jaar geleden af toen Beelen op de radio apengeluiden combineerde met de aansporing ‘rustig Sylvana’. Beelen bood zijn excuses aan, maar helemaal afgedaan voelde de zaak niet. Zou Simons een atoombom in de roast gooien?

Na een inleiding met ondersteunend bewijs noemde ze Beelen zonder spoor van relativering een racist. Daarna volgden nog wat gezelliger, geestige zinnen, maar ook: „Humor is geen aflaat.”

Zo zat er aan het einde van deze wezenloze afzeikoefening in elk geval nog iemand die belangrijk vond wat ze zei. Verder lijkt het me het beste als Comedy Central de roast rustig terug naar Amerika laat waaien en in plaats daarvan wat vaker een camera neerzet in een comedytheater waar mensen hun best doen. Daar zijn heel wat avondjes mee te vullen.

    • Arjen Fortuin