Opinie

    • Japke-d. Bouma

Ik wil elke dag wel code rood

Japke-d. Bouma schrijft elke week over de taal die ze om zich heen hoort. Deze week: weeralarmen, uitstervende buien en ‘maatschappij ontwrichtende’ sneeuw.

O jongens hebben jullie ook zo genoten van de ‘horrorsneeuwdesdoods’? En dan bedoel ik natuurlijk niet de gebroken heupen, de kettingbotsingen en de volle ziekenhuizen, maar de opgezwollen taal van het ‘Snowmageddon’, afgelopen maandag.

Want wat was het KNMI op dreef, met hun ‘code rood’: de term die van mijn Hollandse nepwinter een spionagethriller maakte. Ik zag meteen een ‘Snow Ultimatum’ voor me, een ‘Blizzard Legacy’ of een ‘Storm Vendetta’ – of wat Robert Ludlum allemaal nog méér zou kunnen verzinnen. Ik dacht ook aan de film A Few Good Men, waarin Rob Trip als Tom Cruise op de redactie van het NOS Journaal ‘Did you order a code red??!’ schreeuwde en Gerrit Hiemstra als Jack Nicholson terugblafte ‘You’re God-damn right I did!’ Man man man, ik heb de hele dag thuis in mijn pyjamabroek als een bezetene knmi.nl zitten verversen.

Marco Verhoef was ook goed hoor. Die twitterde maandag dat de sneeuwval ‘maatschappij ontwrichtend’ was – inderdaad met spaties zodat je zelf kon invullen of je je elleboog wilde ontwrichten of meteen maar de hele maatschappij. Peter Kuipers Munneke had uitgerekend dat er 70 miljoen miljard sneeuwvlokken aan het vallen waren.

Of wat dachten jullie van de ‘uitstervende buien’ van het KNMI dinsdag? Als we niet snel zijn, zijn ze voor altijd verdwenen, onze buien, potjandorie. „De sneeuw heeft het land verlaten” las ik, tot slot. Vaarwel. Wat een finale.

Er waren natuurlijk ook mensen die zeurden dat het allemaal veel te overdreven was. Van die klagers op Twitter die in de eurlog 24 uur per dag door de sneeuw naar school moesten lopen en weer 24 uur terug, die desnoods op school bleven slapen als het sneeuwde. Op houten banken.

En ja, in 1979 liep ik zelf ook op mijn blote voeten in de sneeuw van Arnhem naar Stavoren en weer terug. Met onder mijn jas een grote zak aardappelen uit de Wieringermeer.

Nou en?

Straks komen er nog mensen met de schilderijen uit de Gouden Eeuw waarvoor Hendrick Avercamp bij min 20 gewoon naar buiten ging met zijn ezel, palet en olieverf en waarop iedereen vrolijk op het ijs stond te keuvelen, te vrijen, te kakken of anderszins. Natuurlijk hadden we toen nog nooit van een weeralarm gehoord! Maar toen hadden we ook nog geen treinen, wifi of vloerverwarming die konden uitvallen.

Wat wél pijnlijk aan het licht kwam, is dat we geen Nationaal Kilteplan hebben, zoals in de zomer het Nationaal Hitteplan. Het lijkt mij namelijk helemaal niet zo gek als ons aangeraden wordt – pak alvast even pen en papier erbij – dat we genoeg warme dranken drinken, de ramen en deuren zoveel mogelijk gesloten houden, dat we genoeg kleding aantrekken en dat het wel eens glad kon wezen. Vééls te vaak zag ik nu namelijk nog mensen op teenslippers door de sneeuw glibberen. Maar goed, dat is zo te regelen met een Taskforce.

Japke-d. Bouma schreef eerder over het Hitteplan: Dat ‘Hitteplan’ is een gemiste kans

Wat we ook nog even moeten bedenken is wat we doen als er straks 20 centimeter sneeuw valt, in plaats van 10. Hoe noemen we het dan, Code Ultraviolet, Code Witte Bonen In Tomatensaus? Maar verder vond ik het precies goed, dat KNMI-circus. Ik kan niet wachten tot de volgende sneeuwbui.

Op naar de volgende code rood.

Taaltips via @Japked op Twitter.
    • Japke-d. Bouma