Recensie

Een jaar met Dries Van Noten

Mode-film

Documentaire ‘Dries’ toont een aan zijn vak verslaafde ontwerper met een huis net zo mooi van kleur en detail als zijn collecties

Bekende modeontwerpers zijn dankbare onderwerpen voor documentaires. Hun shows zijn bijna altijd visuele spektakels, en de aanloop ernaar levert altijd mooi drama op: ondanks dat er maanden naar toe is gewerkt, moet er op het allerlaatste moment nog van alles gebeuren, en gaat van alles mis. Zenuwen en stress, met beeldschone modellen als figuranten. Geen wonder dat Le jour d’avant, de serie waarin Loïc Prigent ontwerpers als Karl Lagerfeld, Isabel Marant en Jean Paul Gaultier volgt in de 48 uur voor een show, een succes was.

Ook in Dries, de eerste documentaire over de Vlaamse ontwerper Dries Van Noten (1958), is er drama rond de show, in dit geval shows: een gespannen Van Noten die een laatste inspectie doet van de outfits en modellen gebiedt op te schieten, de prachtige finales, de opluchting als het weer gelukt is.

Maar de Engelstalige film van de Duitse Reiner Holzemer, die de ontwerper in 2015 een jaar lang volgde, legt de nadruk op het creatieve proces. We zien hoe op het hoofdkantoor in Antwerpen stofstalen worden bekeken, hoe Van Noten probeert in de mannencollectie foto-prints van Marilyn Monroe te verwerken zonder het op merchandise of „het werk van een modestudent” te laten lijken, en hoe hij samen met een stylist bepaalt welke van de honderden kledingstukken die elk seizoen worden ontworpen in de show terecht moeten komen, het eerste bezoek aan een Parijse showlocatie („Kunnen we iets met confetti doen hier?”), hoe in India de daar gestationeerde medewerker zorgt dat de daar gemaakte borduursels precies zo worden als ze bedoeld zijn.

Van Notens bedrijf groeit nog steeds, en dat maakt de druk steeds groter. Een droom is nog eens een keer een seizoen over te kunnen slaan. Maar dan komt weer moment dat het hem lukt „een moment van schoonheid, van emotie” te creëren. „Het is een verslaving.”

Een deel van de documentaire is opgenomen in het door een enorme tuin omringde kasteeltje buiten Antwerpen waar Van Noten woont met zijn vriend Patrick Vangheluwe, die ook in het bedrijf werkt. Dat huis is net zo mooi van kleur en detail als de collecties van Van Noten, en duidelijk net zo’n belangrijk project. In eigen tuin geplukte bloemen worden niet zomaar neergezet – „de kleuren van het interieur moeten in het boeket terugkomen”, doceert de ontwerper. En als Van Noten op een secretaire een vaasje heeft neergezet, schuift daarna hij net zo lang met de andere voorwerpen die er staan tot het evenwicht is hersteld.

De tv-versie van Dries is de helft korter dan de bioscoopversie. Een grappige en veelzeggende scène waarin Van Noten vertelt hoe hij voor Vangheluwe en hemzelf een uitstapje langs Engelse tuinen organiseerde – de reis ernaartoe, het bekijken de tuinen en zelfs theedrinken achteraf waren van minuut tot minuut gepland – is gesneuveld. Verder heeft de film weinig te lijden van de ingreep: ook de korte versie geeft een goed beeld van een ontwerper die na dertig jaar nog niets van zijn toewijding heeft verloren. En die zich na al die jaren nog steeds ongemakkelijk voelt bij aandacht voor zijn privéleven.

Wanneer werden hij en Van-gheluwe eigenlijk verliefd op elkaar, vraagt Holzemer . „Wat voor soort film is dit?” is het antwoord dat hij krijgt.

    • Milou van Rossum