Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Weg auto

Ook in Velp had het gesneeuwd, het verbaasde me niets, maar volgens mijn bejaarde moeder was het weer er nog extremer geweest dan in de rest van het land. Dat kwam door de ligging aan de IJssel. Had ik het journaal gezien? Velp zat erin. Op de spoorwegovergang waar we samen regelmatig overheen waren gevlogen – ze geeft altijd extra gas omdat ze bang is dat de spoorbomen naar beneden komen – was een auto op een trein gebotst, met fatale gevolgen voor de bejaarde bestuurder.

„Vre-se-lijk!”, zei ze.

Daarna: „Je zag niets, zo erg sneeuwde het.”

En o ja, zelf was ze die dag met haar Suzuki Swift door de heg de voortuin in gereden.

Ze legde haar nieuwe draadloze telefoon even op het kastje.

„Wat doe je?”, riep ik.

Nadat ze de telefoon weer had opgepakt: „Ik liet een stilte vallen.”

Best geestig, maar ze wilde gewoon de spanningsboog wat opvoeren want ze had een drastische beslissing genomen: de auto moest weg.

Ik: „Dus je doet je auto weg?”

Zij: „Ja! In normale gezinnen dringen de kinderen aan op zo’n besluit, maar dan kan ik blijven wachten. Toen het een paar jaar geleden sneeuwde, ben ik ook al eens achteruit de kerk binnengereden, weet je dat nog?”

Ik wist het nog, we mochten er toen niets van zeggen.

Discussie over of het toen ook sneeuwde.

Ik: „Het was in augustus.”

Zij: „Dan regende het, ik zag niets.”

Daarna: „Als jullie me toen gestopt hadden, was ik nu niet door de heg gereden.”

Logica.

Daar stond tegenover dat de andere manieren waarop ze zich bewoog niet per se veiliger waren. Ze was al een keer uitgegleden bij het posten van een brief en fietsen deed ze bij voorkeur midden op straat, of tegen de richting in, omdat ze dan tenminste gezien werd.

Eigenlijk kon ze, in ieder geval ’s winters, maar beter helemaal binnenblijven. Er zat niets anders op dan haar met Kerstmis het thuiswinkelen met de iPad proberen uit te leggen.

‘Kerstmis’, het woord was gevallen.

Nog twee weken.

Ze hoopte dat het dan niet sneeuwde.

„Anders komen jullie niet.”

Ze begon weer over het incident van een paar jaar geleden toen ze champignonsoep in bladerdeegbakjes had gedaan en dus liet ze weer eten van de slager brengen want dat was haar, hoewel wij het niet lekker vonden, prima bevallen.

„Het toetje haal ik zelf. Zonder auto.”

In gedachten zag ik haar midden op straat door een van die beruchte Velpse sneeuwstormen ploegen, een plastic tas met een Mona-toetje erin tegen de borst geklemd.

schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.
    • Marcel van Roosmalen