Column

Wat wordt het, Beauty of Bohème

Joyce Roodnat Reve of Hermans, Beatles of Stones, Verdi of Puccini? Geen uitvluchten, kiezen. Joyce Roodnat moet zelfs kiezen of het ballet of opera wordt. Ze kiest voor de derde optie.

La Bohème van De Nationale Opera. Foto Marco Borggreve

Puccini’s opera La bohème is de ideale kerstvakantieopera. Armoe, liefde, drama. Muziek die het hart verwarmt en verscheurt. De Nationale Opera voert ’m uit en operacritica Mischa Spel komt hem verklaren in de NRC-podcast Kunst!, die ik presenteer. We overleggen even per whatsapp wat we zullen doen. We ontkomen niet aan de gewetensvraag: Verdi of Puccini, schrijf ik. Denk aan Amsterdam of Rotterdam. Beatles of Stones, Laurel & Hardy of Charlie Chaplin. Geen uitvluchten, kiezen. Zet het mes op mijn keel en ik zeg Chaplin. Ik vind Laurel &Hardy geweldig. Van hun fanclub ben ik lid, niet van die van Chaplin. Maar zie ik Chaplins films, dan lach ik terwijl hij me verwondt. Vandaar.

Mischa Spel geeft haar antwoord pas in de podcast (spoiler: Verdi). Voor nu whatsappt ze me salomonskeuzes. Zoals: „Reve of Hermans” (W.F. Hermans). En: „Brel of Bunuel”.

Hè? Dat dilemma ken ik niet, maar het is raak. Jacques Brel of Luis Buñuel. Allebei gedoemde poëten. Brel onthulde met zijn realistische chansons het surrealisme van alledag. Buñuel joeg met zijn surrealistische films op de werkelijkheid. Brel of Buñuel? Ik wik en ik weeg en ik weet het niet!

En dan zie ik dat ik me vergiste. Mischa Spel whatsappte iets anders, namelijk: Brel of Bruel. Patrick Bruel, de zanger. Een grapje, want die haalt het niet bij Brel. Ik houd vast aan Brel of Buñuel. Het is zo verhelderend. Via de een snap ik steeds beter wat de ander zo goed maakt, en omgekeerd.

En dan is het weekend. Het Nationale Ballet danst The Sleeping Beauty en De Nationale Opera doet dus La Bohème. Wat wordt het, Beauty of Bohème? Allebei super december-lekker.

Ik kies voor The Sleeping Beauty. Ik wil die overdaad van sensationele momenten (de met haar lichaam krijsende boze fee en haar bokkenrijders!). Maar ik word gegrepen door het lome duet in het midden, waar je de liefde tussen prinses en prins (gedanst door Anna Ol en Artur Shesterikov) langzaam ziet ontluiken, nadat hij haar heeft wakker gekust uit honderd jaar slapen.

Maar wie zegt dat ik moet kiezen? Ik ga óók naar La Bohème. Duur? Och, dan doen we gewoon een klein kerstdiner.

En ik heb gelijk. La Bohème is een juweel. Doe mij maar Puccini, met zijn hongerige kunstenaars en meisjes die een warme jas verdienen met betaalde liefde. Mimì (Eleonora Buratto) zingt dat haar handen eindelijk warm zijn. En sterft. De zaal schiet vol. Is stil. En applaudisseert. Bij het buigen maakt een van de zangeressen een schuiver, de vloer is glad van de theatersneeuw.

Binnen sneeuwde het. Buiten sneeuwt het! We mogen de magie nog even houden.