Recensie

Een jonge Hendrik Groen op toneel zonder leeftijdsverwijzingen

Hendrik Groen en zijn medebewoners in een verzorgingshuis staan nu ook op het toneel. Het naturalisme uit de boeken en de tv-versie is vervangen door een lichtvoetig soort absurdisme.

Beau Schneider als Hendrik Groen Foto Raymond van Olphen

Hendrik Groen is aan zijn derde gedaante toe. Eerst verschenen onder zijn (gefingeerde) naam de (gefingeerde) dagboeknotities van een oude man die als inwoner het leven in een verzorgingshuis observeert. Dat werd een bestseller. Daarna volgde de genoeglijke tv-serie Hendrik Groen die dit najaar bijna twee miljoen kijkers per week trekt. En nu staan Groen en zijn medebewoners ook op het toneel.

Met één groot verschil: het naturalisme uit de boeken en de tv-versie is vervangen door een lichtvoetig soort absurdisme dat het regime in zo’n huis net iets meer op scherp zet. In de regie van Gijs de Lange worden alle ouderen gespeeld door jongere acteurs die zichzelf niet met schmink en pruikjes ouder hebben gemaakt.

Maar de transformatie is niet helemaal consequent verworpen. Sommige acteurs (niet allemaal) hebben zich kromme loopjes en een trage motoriek aangemeten, en ook wordt hier en daar (niet overal) met een krakerig of piepend stemmetje gesproken. Hetzelfde geldt voor de attributen als glaasjes en koeken: soms zijn ze fysiek aanwezig, soms niet.

Dat geeft deze bewerking iets onbestemds. Ondanks het strakke scenario van Léon van der Sanden die er goed in is geslaagd aan de losse reeks gebeurtenisjes en wissewasjes uit het boek de suggestie van een plot te geven. En ondanks de vindingrijke manier waarop Gijs de Lange met zes acteurs – en figuratie door een ouderenkoor uit de omgeving van het theater waarin wordt gespeeld – een podiumvullende voorstelling heeft gemaakt.

De enige acteurs wier spel gevrijwaard is van leeftijdsverwijzingen, zijn Beau Schneider als Hendrik en Britte Lagcher als de nieuwe bewoonster die zulke mooie gevoelens bij hem losmaakt. Heel zuiver, zonder enig effectbejag, laten zij zien waarom Hendrik Groen in al zijn gedaantes zo veel herkenning oproept.