Recensie

Een dartelend en loeistrak improvisatiefeest

Een zevenkoppig gezelschap met een tongbrekende bandnaam en onmogelijk getitelde platen vol breed uitgesponnen progrock waarvoor maar liefst twee (2!) drummers nodig zijn én een ‘gitarist’ die ‘tussentonen’ uit een zelfgebouwd snaarinstrument tovert (de zogeheten Flying Microtonal Banana), omdat een normale gitaar die klanken onmogelijk kan produceren. Voorlopige conclusie: kan nooit wat wezen.

Maar het is wél wat. De Australische neohippies van King Gizzard & The Lizard Wizard beloofde dit jaar vijf platen te maken en geven nummer vier, Polygondwanaland, gratis weg op hun site. De plaat is een dartelend en loeistrak improvisatiefeest van pretentieloze progrock. De lange jams met meanderende gepiel lijken geleend van Yes, terwijl de dwarse ritmes en dreigende hijgzang zowaar aan Tool doen denken. Tien nummers smelten moeiteloos samen in één lange trip die voortdurend op repeat kan.