Recensie

Verloren idealen en aangebrande pasteitjes

Komedie Sally Potters nieuwe komedie in zwart-wit is een aaneenschakeling van hilarische oneliners waarin tussen alle gekissebis serieuze vragen worden gesteld.

Kristin Scott Thomas in The Party.

Vileiner dan in The Party worden terloopse opmerkingen niet vaak gemaakt. Sally Potters nieuwe komedie in zwart-wit is een aaneenschakeling van hilarische oneliners en opent met Janet (Kristin Scott Thomas) die een pistool op de kijker richt. In een 71 minuten durende flashback zien we wat aan haar waanzin voorafgaat: een feestelijk etentje met ‘vrienden’.

Janet blijkt net verkozen tot schaduwminister van Volksgezondheid voor een niet nader genoemde oppositiepartij en doet een ‘Thatchertje’, zoals haar beste vriendin het omschrijft: „Bewijzen dat ze nog canapés kan maken als het moet, ondanks haar politieke vaardigheden.” Maar de pasteigebakjes verliezen aan prioriteit naarmate de zeven aanwezige én die ene afwezige gast hun hart luchten.

In realtime maakt Potter korte metten met alle beschaving en idealen die dit elitegezelschap claimt te hebben. Ze toont mensen op hun allermenselijkst: verliefd, teleurgesteld, berustend én wraakzuchtig. Perfect getimed laat Potter het ene na het andere ballonnetje ontploffen terwijl de gebakjes aanbranden en we een greep uit de platencollectie van echtgenoot Bill (Timothy Spall) voorbij horen komen.

The Party bewijst hoe weinig er nodig is voor een scherpe komedie – een passende locatie, geweldige acteurs en een goed script. Tussen alle gekissebis worden terloops serieuze vragen gesteld: hoe overtuigd zijn mensen van linkse principes als ze plots veroordeeld zijn tot openbare gezondheidszorg? Hoe atheïstisch blijf je als je de dood in de ogen kijkt?

Lees ook een interview met Sally Potter, regisseur van ‘The Party’

De academici en intellectuelen in Janets woonkamer verpakken hun bedenkingen in eloquente sneren als „Wat ben je toch een eersteklas lesbienne, maar een tweedeklas denker”, maar blijken niet te verschillen van iedereen en alles waar ze boven dachten te staan. Het contrast met Potters vorige film kon haast niet groter: hoe oprecht de idealen en dromen waren van puber Ginger in het melancholische Ginger & Rosa, zo cynisch blijken uiteindelijk de vijftigplussers in The Party. En terwijl ze dat in Engeland al langer weten, maakt Potter terloops ook gehakt van de claim dat meer vrouwen aan het roer de wereld een beschaafdere plek zouden maken.

    • Sabeth Snijders