Column

In slaap (2)

Anne Hermans is huisarts in Nieuw-Zeeland. Ze schrijft columns op basis van haar ervaringen.

‘Naar de politie?” Ik zet mijn dochter Daisy in haar blootje op het houten bankje en druk mijn telefoon tegen mijn oor, in een poging het rumoer in de kleedkamer van het zwembad te onderdrukken. „Ja, echt”, bevestigt de verpleegkundige aan de andere kant van de lijn. „Dat zei haar schoondochter. Ze zei dat we haar moeder wilden vermoorden en dat ze aangifte gaat doen.”

Daisy is inmiddels van het bankje geklommen en staat nu met haar vinger in het kruis van de dame naast me te prikken: „I like your swimming togs. I’ve got pink ones.” Gehaast vraag ik het telefoonnummer van schoondochter Sandra en hang op.

Even later in de auto, draai ik Sandra’s nummer. Terwijl de telefoon overgaat, zie ik mevrouw Barnett voor me, uitgemergeld in haar bed, 98 jaar oud, in helse pijnen, roepend om haar moeder. Waarom mag het arme mens niet gewoon rustig doodgaan?

Sandra neemt op. Als ik uitleg wie ik ben, reageert ze geagiteerd. „Ah. Dus ú bent het die mijn schoonmoeder wil drogeren. Hebben ze haar bed soms nodig?” Als ik wil antwoorden, valt ze me in de rede: „Ik hoor het al. U komt uit Nederland? Waar het normaal is oudere mensen te vermoorden. Maar het leven wordt door God gegeven en alleen door Hém genomen.”

Ik zucht onhoorbaar. Het is mijn vrije dag, Daisy is toe aan haar slaapje, maar ik moet voorkomen dat dit escaleert. „Ik wil de situatie graag rustig met u en uw man bespreken. Kan ik nu langskomen?”

Tien minuten later zit ik bij ze op de bank. Ik verontschuldig me over Daisy, die ik wel mee moest nemen. Ze kijkt in de hoek van hun kamer Sesamstraat op mijn telefoon.

We praten over mevrouw Barnett: de tumor in haar buik die steeds meer pijn geeft. Dat ze benauwd is door waarschijnlijk een longontsteking. De infectie en uitdroging maken haar daarnaast in de war en angstig. Palliatieve sedatie betekent dat we haar een infuus geven met pijnstilling en een slaapmiddel, met als doel haar lijden te verlichten omdat we haar niet meer beter kunnen maken. Dit infuus is niet bedoeld om haar leven te beëindigen. Als ‘bijwerking’ van de medicatie, kan het stervensproces soms wel bespoedigen, bijvoorbeeld doordat iemand stopt met drinken. Maar aangezien mevrouw Barnett al twee dagen nauwelijks meer dronk zal dit in haar geval niet veel uitmaken.

De zoon knikt: „Ik begrijp het goed, maar Sandra…” Hij draait zich naar haar om. „Je was zo bang dat het toch euthanasie was, en mama in de hel zou komen?” Sandra snikt: „Zo ben ik opgevoed. Maar als u zeker weet dat dit alleen bedoeld is om haar lijden te verlichten…” Ik voel de spanning uit mijn lichaam vloeien. „Het is absoluut niet de bedoeling om uw moeder dood…”

Kill, kill!’ Uit de hoek van de kamer klinkt het geluid van schoten. Na Sesamstraat is blijkbaar een ander filmpje begonnen. Daisy houdt haar rechterhand als een pistool in de lucht. ‘He is shooting the thiefs. He almost got them!