Recensie

De filosofie achter de polaroid

Documentaire ‘Instant Dreams’ is een ode aan de polaroid. Maar de documentaire heeft wel een aantal productionele missers van formaat.

‘Instant Dreams’ laat de vluchtigheid en schoonheid van imperfectie van een polaroidfoto zien.

Nadat Kodak begin 2008 definitief had besloten te stoppen met het produceren van film voor Polaroid-camera’s nam een groepje wetenschappers en ondernemers onder de noemer The Impossible Project het initiatief tot doorstart in een leegstaande Polaroid-fabriek in Enschede.

Afgelopen herfst was het 80 jaar geleden dat Edwin H. Land de beroemde instantcamera introduceerde. Voor filmmaker Willem Baptist dus een uitstekend moment om zijn documentaire Instant Dreams te presenteren, waarin hij onder andere de gepensioneerde Stephen Herchen opvoert, die ooit nog met Land zelf werkte en tegenwoordig werkzaam is in Enschede. Instant Dreams is zonder twijfel een ode aan de polaroid; aan z’n vluchtigheid en de schoonheid van imperfectie.

Op z’n beste momenten is de film een essay over de filosofie van Land, die 40 jaar vóór de iPhone droomde van een wereld waarin iedereen altijd een camera bij zich zou hebben en zijn foto’s (in zijn geval unieke artefacten) met elkaar zou delen. Maar in de opbouw van informatie en feiten gaat er veel mis.

De keuze van hoofdpersonen buiten Herchen en New York Magazine-journalist en auteur Christopher Bonanos, auteur van Instant. A Cultural History of Polaroid, doet willekeurig aan. Waarom gekozen voor fotografe Stefanie Schneider, maar amper aandacht voor de rijke fotografische traditie van Andy Warhol tot Robert Mapplethorpe? Waarom net gedaan alsof de Impossible Project-onderzoekers nog steeds de geheime formule niet gevonden hebben en daar suspense mee opbouwen, terwijl het bedrijf al bijna tien jaar functioneert en dit najaar tot Polaroid Originals is omgedoopt? Dat zijn productionele missers.

    • Dana Linssen