Albumoverzicht: Het heilige vuur van Robert Finley

De muziekrecensenten van NRC beoordelen de nieuwe albums van deze week, met onder meer Pia Douwes, King Gizzard & the Lizard Wizard en La Capella Reial de Catalunya.

  • ●●●●

    Robert Finley: Goin’ Platinum!

    Robert FinleySoul: Het levensverhaal van de 63-jarige soulman Robert Finley is te vergelijken met dat van laatbloeiers Charles Bradley en Sharon Jones. Finley speelde zijn leven lang blues en gospel, maar werd pas enkele jaren geleden ontdekt toen hij langzaam blind werd en terecht kwam bij een organisatie voor hulpbehoevende oudere muzikanten. Na een bluesalbum met de veelzeggende titel Age Don’t Mean A Thing haalde The Black Keys’ Dan Auerbach hem naar de studio voor opnamen met veteranen als Duane Eddy en Bobby Wood, die Goin’ Platinum! de gepolijste sound gaven van een klassiek soulalbum.

    Alles draait om de weergaloze stem van Finley, die zowel voor de uptempoblues van ‘Baby Let Me Stay the Night’ als de naar gospel neigende falsetsoul van ‘Holy Wine’ kan putten uit rauwe inspiratie. Auerbach houdt het licht, met frisse instrumentaties en wulpse zangeressen die lucht geven aan Finley’s heilige vuur. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Pia Douwes: After all this time

    Pia DouwesMusical: Pia Douwes, de internationaal actiefste musicalvedette die we hebben, heeft in haar dertigjarige carrière meegewerkt aan 65 compilatie- en cast-albums. Maar een solo-cd was daar nog niet bij.

    Kortom: het werd tijd voor After all this time, met alle rolbepalende songs die ze ooit zong – luisterrijk begeleid door een stevige ritmesectie en de elegante klanken van een groep musici uit een Hongaars operette-orkest.

    Pia Douwes is hyperexpressief in dramatische nummers uit shows als Les Misérables, Evita en Elisabeth, maar kan met dit dramatische idioom ook glansrijk de draak steken – zoals in haar exuberante jammerklacht van een diva die haar rol niet groot genoeg vindt, uit de parodistische Monty Python-musical Spamalot. En ook in de intimiteit van het Cats-nummer ‘Memory’ toont ze haar virtuositeit. Zo bewijst haar eerste solo-cd tevens hoe veelzijdig het musicalgenre is. Henk van Gelder

  • ●●●●

    La Capella Reial de Catalunya & Le Concert des Nations o.l.v. Jordi Savall: Au temps de la guerre dè Succession d’Espagne

    La Capella Reial de Catalunya & Le Concert des Nations o.l.v. Jordi SavallKlassiek: Aan het begin van de achttiende eeuw vocht Catalonië aan de verliezende kant in de Spaanse Successie Oorlog. Die keuze kostte de streek zijn autonomie. Het nieuwste album van de Catalaanse dirigent Jordi Savall vat de bloedige periode muzikaal samen, met twee indrukwekkende missen.

    De eerste van de Catalaan Francesc Valls inspireerde misschien de tweede van de naar Spanje uitgeweken Franse balling Henry Desmarest. Hij verbleef in Barcelona toen Valls’ werk zijn première beleefde.

    Veelzeggend zijn de vijf Catalaanse stukken - lofzangen op de onafhankelijkheid - die Savall ook op het dubbelalbum zette. Als altijd legt hij verbindingen tussen verleden en heden. Muziek is tenslotte van alle tijden.

    Deze noten, schrijft Savall, ‘herinneren aan een volk dat leven en bezittingen riskeerde voor zijn cultuur en vrijheid’. De verwijzing naar de huidige politieke toestand is helder. En Savall laat horen hoeveel schoonheid de Catalaanse ziel herbergt. Joost Galema

  • ●●●●

    King Gizzard & the Lizard Wizard: Polygondwanaland

    King Gizzard & the Lizard WizardRock: Even zien: we hebben een zevenkoppig gezelschap met een tongbrekende bandnaam en onmogelijk getitelde platen vol breed uitgesponnen progrock waarvoor maar liefst twee (2!) drummers nodig zijn én een ‘gitarist’ die ‘tussentonen’ uit een zelfgebouwd snaarinstrument tovert (de zogeheten Flying Microtonal Banana), omdat een normale gitaar die klanken onmogelijk kan produceren. Right. Voorlopige conclusie: kan nooit wat wezen.

    Wrong dus, want het is wél wat. De Australische neohippies van King Gizzard & The Lizard Wizard beloofde dit jaar vijf (5!) platen te maken en geven nummer vier, Polygondwanaland, gratis weg op hun site. ‘Free, as in free’, verduidelijken ze. ‘We do not own this record. You do.’ De plaat is een dartelend en loeistrak improvisatiefeest van pretentieloze progrock. De lange jams met meanderende gepiel lijken geleend van Yes, terwijl de dwarse ritmes en dreigende hijgzang zowaar aan Tool doen denken. Tien nummers smelten moeiteloos samen in één lange trip die voortdurend op repeat kan. Net zo lang tot het vijfde album van 2017 verschijnt. Frank Provoost

  • ●●●●●

    The Kik: Hertaalt!

    The KikPop: Alle originelen zouden er nog eens naast gelegd moeten worden, om vast te stellen wat The Kik bijdraagt met de hertaling van twaalf min of meer bekende popklassiekers. Na hun grootste hit ‘Simone’, ook een cover, wekt het nauwelijks verbazing dat de Rotterdamse popgroep over bijna alle nummers een stevig beatsausje gooit.

    Covers van Oasis en The Backstreet Boys zijn gedurfd. ‘Bankje in de Zon’ (‘Sunny Afternoon’) en ‘Geen Rooie Cent’ (‘Can’t Buy Me Love’) liggen dichter bij The Kiks gebruikelijke beatpraktijk, met tekstbewerkingen die soms knullig aandoen: „M’n meisje (…) nam de benen, evenals m’n auto.”

    In de grote Nederlandse hertaaltraditie van Gerrit den Braber tot Jan Rot is The Kik een nakomertje, met iets te veel „hou van jou” om nieuwe diepte te geven aan deze ambachtelijke, in de vorm van een ludiek radioprogramma gegoten popdeunen. Een tussendoortje, mag men hopen. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Claron McFadden, Bart van Caenegem, Anima Eterna o.l.v. Jos van Immerseel : Gershwin

    Claron McFadden, Bart van Caenegem, Anima Eterna o.l.v. Jos van Immerseel Klassiek: Bij George Gershwin denk je niet meteen aan historische instrumenten, bronnenonderzoek en andere stokpaardjes van de authentieke uitvoeringspraktijk. Immers: stond Broadways ‘Golden Boy’ niet met een been in de Amerikaanse blues- en jazztraditie, waar men doorgaans een stuk vrijer omspringt met ‘de noten’?

    Toch doken Jos van Immerseel en Anima Eterna diep in de archieven voor hun nieuwe Gershwin-cd. Ze kregen hulp van de University of Michigan waar men momenteel een kritische Gershwin-uitgave voorbereidt. Het resultaat is een verfrissende blik. Zo klinkt ‘Rhapsody in Blue’ niet in het bekende symfonische arrangement uit 1942, maar in de originele jazzband-versie uit 1924. Pianist Bart van Caenegem roetsjt snaaks over de toetsen van een Amerikaanse Steinway uit 1906 en wordt bijgestaan door een uitstekende kopersectie. Ritmisch mag het soms wat losser in de heupen.

    Spot on: Claron McFadden in een selectie uit Gershwins liederen. In ‘Summertime’ vormen haar koele hoge registers een fraai contrast met een loom wuivende strijkerssectie. Joep Christenhusz