Opinie

    • Hugo Camps

Zandbak

Lieve buren, denk nooit nog dat België een voetballand is. Brussel komt niet eens in de buurt van Haifa of Nicosia. Luxemburg en San Marino zijn ook ver vooruit. Er is geen voetbalhistorie te bezeilen met klootjesvolk. De UEFA heeft Brussel geschrapt als mogelijke gaststad voor het Europees kampioenschap 2020. Wembley en Stadio Olimpico in Rome nemen straks de honneurs waar voor de openingswedstrijd en finale.

De UEFA hechtte terecht geen geloof meer aan de tijdige totstandkoming van een Eurostadion in Brussel. Het dossier zwerft al jaren in een regenwoud van belangen en conflicten tussen de voetbalbond, drie regeringen, bouwpromotoren en RSC Anderlecht. De ruzie over de precieze locatie blijft klateren, er is nog steeds geen bouwvergunning en voetbalclub Anderlecht heeft zich schielijk teruggetrokken uit de lopende procedure. Het Eurostadion is een nachtmerrie.

De ondervoorzitter van de Belgische voetbalbond, tevens preses van Club Brugge, Bart Verhaeghe, saboteerde het dossier met alle mogelijke vertragingstrucs. Hij wou dat stadion helemaal niet, heeft andere bouwplannen. Zijn geparachuteerde gunsteling aan het hoofd van de KBVB liet zich ooit ontvallen dat de Rode Duivels geen stadion nodig hebben. „Ze kunnen hun wedstrijden toch ook in Rijsel spelen.”

Geen Eurostadion in Brussel: de blamage is groot. Het betekent dat voetballand België Derde Wereldland is geworden. Het etiket Ontwikkelingsland blijft jaren kleven aan een gemeenschap. Ook na 2020 zal er in België gevoetbald worden in barakken die nog dateren van Euro 2000. Een fris en modern voetbalstadion is de Rode Duivels niet gegund. Eden Hazard, Kevin De Bruyne, Thibaut Courtois horen tot het kransje beste voetballers van de wereld, maar de accommodaties die ze in eigen land toegeschoven krijgen dateren uit het tijdperk paard en kar. Ze mogen al blij zijn dat het niet regent in de kleedkamer.

De supporters zijn het grootste slachtoffer. Als de loting tegenzit, moeten ze naar Baku voor twee wedstrijden van de Rode Duivels, ruim acht uur vliegen van Brussel. Naast enorm prestigeverlies krijgen ze ook nog een dosis ongemak voor hun kiezen. Euro 2020 wordt voor Belgen het feest van afgunst en rancune.

Pijnlijker is dat het land met zijn zeven regeringen en parlementen niet eens meer in staat is een kordaat besluit te nemen voor zaken van algemeen belang. Het stadiondossier werd een slijtageslag van absurdisme. Een locatie werd afgewezen omdat de Vlaamse regering een veto stelde tegen de opruiming van een met het blote oog nauwelijks waar te nemen jaagpad. Keer op keer werd het traject van de Brusselse regering afgeschoten. De federale regering onder leiding van premier Michel keek toe maar stak geen poot tot verzoening uit. De fragmentarisering van het land heeft ook de nationale volkssport bereikt. Catalanen zijn welkom in Brussel, maar de fans van de Rode Duivels worden door weer en wind gejaagd.

In een communautair opbod van Vlamingen, Walen en Brusselaars rond een voetbaldossier is de hoofdstad van Europa een zandbak voor onnozele kinderen geworden.

Shame on you.

Voor een goed begrip, Brussel ligt in Europa, niet in Afrika. De straten zijn er verhard, er brandt licht in de huizen, de gevels verwijzen naar Le Corbusier, niet naar lemen hutten. Je kan er eten in musea en parken, en overal komt water uit de kraan. Maar het voetbal wordt gespeeld in een goelag.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps