Joke Bruijs

Het was een middag over… Tja, waarover eigenlijk? De uitnodiging repte van „de afsluiting van het Rotterdamse taaljaar”, maar het programma leek meer op een Babylonische spraakverwarring. Wat het taaljaar inhield? Niemand die het uitlegde.

Op het podium installeerde wethouder Simons zich gerieflijk op een barkruk. „21 procent van de Rotterdammers is laaggeletterd”, riep hij. Er werd een boek gepresenteerd over laaggeletterdheid, Met taal heb je een verhaal, en de wethouder benadrukte dat we het probleem vooral samen moesten aanpakken. Bijvoorbeeld door de buurvrouw ‘informeel’ te attenderen op het bestaan van taalklassen.

Laaggeletterdheid, dat was dus het thema. Of toch niet? Daar draafde artiest Roel Pot de bühne op. Hij wilde ons plat-Rotterdams leren. Een Rotterdamse hond is altijd een teringhond, en een vrouw steevast een wijfie. De laaggeletterdheid in de zaal steeg meteen met twee procent.

Om weer wat te dalen bij het betoog van schrijver Herco Kruik. De koopgoot heeft, zo wist hij, de Dikke Van Dale gehaald als soortnaam voor verdiepte winkelstraat. De oorspronkelijke benaming, Beurstraverse, begint, volgens Kruik, nu pas ingang te vinden. Dat wist niet iedereen.

Tussendoor gebeurde iets geks. Uitgever Jean Christophe Boele (Lemniscaat) beklom het podium met onder zijn arm een fraai beschilderde boekenplank. Die duwde hij in handen van presentator Ernest van der Kwast, die daar vervolgens tien minuten bewegingsloos mee bleef staan.

Want zolang duurde het verhaal van de uitgever over het belang van kinderboeken. Zijn doel was om volgend jaar in elke boekenzaak twee kindertitels te verkopen voor twee euro per stuk. „En die verdienen natuurlijk zo’n mooi plankje”, zei hij wijzend naar een beteuterde Van der Kwast. Hoe je aan zo’n beschilderd exemplaar moet komen, vertelde hij er niet bij.

Ten slotte stond voorin de zaal een vrouw op die iets riep dat niemand verstond. Het bleek bij nader inzien over een goodiebag te gaan voor alle bezoekers. Met daarin: het boek over laaggeletterdheid, koekjes, een chocoladeletter, een pen en een blad met Joke Bruijs op de cover. Het was een heel diverse middag, mogen we wel zeggen.